پایان نامه درمورد اعلامیه رفع خشونت علیه زنان

پایان نامه درمورد اعلامیه رفع خشونت علیه زنان

دانلود پایان نامه

 

هرچند کانون کار ملل متحد در زمینه خشونت علیه زنان حوزه خانوادگی بوده،‌خشونت علیه زنان در دیگر چارچوب ها نیز مورد تصدیق قرار گرفته است.
شورای اقتصادی و اجتماعی، به توصیه کمیسیون مقام زن،‌ چندین قطعنامه را تصویب کرده است که به خشونت علیه زنان بازداشتی که خاص جنس آنان است، مربوط می شود و از دبیرکل خواسته است که گزارش هایی در این باره تهیه کند. مجمع عمومی دو قطعنامه در مورد خشونت علیه زنان مهاجر کارگر تصویب کرده است. روسپی گری اجباری و قاچاق زنان، مورد علاقه گروه کاری اشکال معاصر بردگی قرار داشته است که کار پایه عمل برای پیشگیری از قاچاق اشخاص و بهره کشی از روسپی گری زنان را در 1991 طراحی کرده است؛ این برنامه مورد تأیید کمیسیون فرعی کمیسیون حقوق بشر نیز قرار گرفت.
نهادهای تخصصی ملل متحد شامل کمیسیون عالی متحد برای پناهندگان و صندوق توسعه ملل متحد برای زنان(یونیفم)؛ که بخشی از برنامه توسعه ملل متحد می باشد، نیز مسأله خشونت علیه زنان را مورد رسیدگی قرار داده اند.
شایان ذکر است در کنوانسیون رفع همه ی اشکال تبعیض علیه زنان در هیچ جا شخصاً به خشونت علیه زنان اشاره نمی شود،‌هرچند ماده 6 دولت های طرف کنوانسیون را متعهد می سازد تا « به همه تدابیر مناسب از جمله قانون گذاری،‌جهت سرکوب همه اشکال قاچاق زنا و بهره کشی از روسپی گری زنان دست بزنند»
تدابیری که در سطح ملی، ‌برای مقابله باخشونت علیه زنا ن مطرح شده است، در سه دسته جای می گیرند: ارائه خدمات و پشتیبانی،‌اصلاح قوانین ماهوی و شکلی،‌وتربیت و آموزش برای گروه هایی خاص و نیز برای عامه مردم. کلاً علاوه بر اصلاح قوانین، مسأله آموزش افسران پلیس و دیگر افرادی که با مسأله خشونت علیه زنان سروکار دارند ارائه سرپناه به این زنان و همانند اینها توسط کشورهای گوناگون پیگیری شده است.
2.2.5.2.گفتار دوم: کنفرانس سازمان ملل متحد درباره خشونت علیه زنان
با توجه به اینکه مسأله خشونت علیه زنان قبل از تصویب اعلامیه رفع خشونت علیه زنان در هیچ یک از اسناد بین المللی به طور اخص ذکر نشده بود، کمیسیون مقام زن یک گروه اجرایی میان دوره ای را برای تهیه پیش نویس” اعلامیه رفع خشونت علیه زنان” در سپتامبر 1992 میلادی فراخواند. نکته قابل توجه این است که هیأت های 48 کشور عضو شرکت کننده در این اجلاس از 41 مرد و58 زن تشکیل شده بودند. این گروه به اتفاق آراء متن پیش نویس اعلامیه را مورد تصویب قرار داده، به سی و هفتمین اجلاس کمیسیون مقام زن تقدیم کردند که سرانجام مجمع عمومی طی قطعنامه 104/48 خود در 20 سپتامبر 1993 آن را مورد تصویب قرار داد.
این اعلامیه دارای یک مقدمه و6 ماده است و نخستین سند بین المللی است که به طور خاص مبارزه با خشونت علیه زنان را هدف قرار داده و ماده یک آن به طور واضح و جامع به تعریف ” خشونت علیه زنان” پرداخته است:
« … عبارت « خشونت علیه زنان» به معنا ی هر عمل خشونت آمیز مبتنی بر جنسیت است که سبب بروز یا سبب احتمال بروز آسیب های جسمانی،‌ جنسی یا روانی یا رنج و آزار زنان از جمله تهدید به انجام چنین اعمالی، محرومیت های اجباری یا اختیاری (‌در شرایط خاص) از آزادی در زندگی عمومی یا در زندگی خصوصی می گردد.»
پیش از این که به تعریف “خشونت علیه زنان” بپردازیم، لازم است تعریفی از خشونت به طور کلی داشته باشیم. معمولاً خشونت با مفهوم پرخاشگری به کار برده می شود. پرخاشگری اعمال خصمانه ای است که از روی عمد صورت می گیرد و به افراد و اشیاء آسیب می رساند. آسیب زدن به دیگران روشهای مختلف دارد: می توان کسی را تحقیر کرد ،‌به او اهانت نمود، یا دشنامش داد، (آسیب روانی) و یا برای نابودی او تلاش کرد (آسیب بدنی). در هر دو مورد هدف آسیب رساندن، ‌یعنی تحمل نوعی درد و رنج است. معمولاً وجه تمایز خشونت از دیگر انواع پرخاشگری در شدت این آسیب نهفته است.
خشونت علیه زنان اشکال متنوعی به خود می گیرد که عبارتند از خشونت خانگی، تجاوز جنسی، قاچاق زنان و دختران، روسپی گری اجباری و خشونت در کشمکشهای مسلحانه هم چون قتل، تجاوز جنسی سیستماتیک، بردگی جنسی و بارداری اجباری. دیگر اشکال آن عبارتند از قتل برای شرافت، خشونت در ارتباط با جهیزیه، کشتن جنین مؤنث، انتخاب جنین پیش از زایمان به سود نوزاد مذکر، ناقص کردن عضو جنسی مؤنث، دیگر رویه ها و سنتهای زیان بار. اعلامیه رفع خشونت علیه زنان مصوب مجمع عمومی ملل متحد در سال 1993 این درک و شناسایی بین المللی را تصدیق می کند که خشونت علیه زنان نقض حقوق بشر و شکلی از تبعیض علیه زنان است.
در چهل و دومین جلسه کمیسیون مقام زن در 1998، این کمیسیون اقدام بیشتر و ابتکاراتی را پیش نهاد کرد تا دولت های عضو و اجتماع بین المللی برای پایان بخشیدن به خشونت علیه زنان اتخاذ کنند که از جمله آنها متداول کردن دیدگاه جنسیتی در همه سیاست ها و برنامه های مربوطه بود. از جمله نتایج مورد توافق این جلسه عبارت بودند از تدابیری جهت حمایت از کار سازمان های غیرحکومتی برای مبارزه با همه اشکال قاچاق زنان و دختران، برای ارتقاء و حفاظت از حقوق کارگران مهاجر بویژه زنان و کودکان و تشویق پژوهش هماهنگ درباره رفع خشونت علیه زنان از زمان کنفرانس پکن، گامهای مهمی در سطح بین المللی برای رفع خشونت علیه زنان برداشته شده است که عبارتند از :
یک پروتکل اختیاری پیوست به کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان، مصوب مجمع عمومی ملل متحد در 6 اکتبر 1999 حق جستجوی جبران برای هرگونه نقض حقوق بشر شامل خشونت مبتنی بر جنسیت را به زنان می بخشد.
استراتژی های الگو و تدابیر عملی درباره خشونت علیه زنان در زمینه پیش گیری از جنایات و عدالت کیفری در 1997 به تصویب مجمع عمومی رسید.
اساسنامه دیوان بین المللی کیفری مصوب ژوئن 1998 مشخصاً به جنایات مبتنی بر جنسیت می پردازد و همین کار را دیوان های کیفری برای یوگسلاوی پیشین و روآندا انجام می دهند.
سرانجام، پیش نویس پروتکلی پیوست به کنوانسیون ملل متحد علیه جنایات سازمان یافته فراملی به قاچاق موجودات بشر،‌به ویژه زنان وکودکان تمرکز می کند.
در گزارش این کمیسیون درباره قاچاق زنان آمده است که سالانه قاچاق زنان و کودکان که بیش از همه برای بهره کشی جنسی تجاری صورت می گیرد ، ‌میلیارد دلار درآمد به بار می آورد.
سودهای کلانی که قاچاقچیان به طور فزاینده ای با جنایت سازمان یافته مرتبط می شوند، کسب می کنند، ‌این تجارت را به یک تهدید رو به رشد جهانی بدل ساخته است. زنان ودختران فقیر از جمله گروه های هدف اصلی قاچاقچیان هستند که این به خاطر حاشیه نشینی آنها و منابع اقتصادی محدودشان می باشد. برخی از آنان به خاطر چشم انداز درآمدهای بالاتر و فرار از فقر داوطلب این کار می شوند، بقیه وادار،‌و بسیاری از آنان بر خلاف میلشان به روسپی گری کشیده می شوند. برای مقابله با قاچاق :
فیلیپین ابتکاری را با همکاری جامعه مدنی و دیگر حکومتها آغاز کرده است که متضمن آموزش و توسعه آیین هایی برای نهادهای واقع در خط مقدم مبارزه با قاچاق زنان و کودکان می باشد؛
پلیس لیتوانی به عنوان بخشی از کارش در زمینه تحقیق در خصوص جرائم سازمان یافته، بخشی را برای مبارزه با قاچاق زنان در اداره پلیس ایجاد کرده است؛
چین اصلاحیه هایی را در قوانین کیفریش در مورد ربودن زنان و کودکان و روسپی گری اجباری به عمل آورده است ؛
میانمار در مناطق مرزی،‌هشت مرکز شغلی را به منظور متوقف ساختن قاچاق برای زنان ایجاد کرده است؛
هلند یک گزارشگر ملی را برای ارائه دیدی جامع از اطلاعات در خصوص قاچاق زنان و شیوه های پیش گیری آن بر گماشته است؛
آلبانی و فدراسیون روسیه مبارزه هایی را از راه آموزش که متوجه قربانیان بالقوه است، آغاز کرده‌اند.

مطلب مرتبط :   مقاله رایگان درمورد قابلیت اندازه گیری

بستن منو