پایان نامه درباره حفظ حریم خصوصی

پایان نامه درباره حفظ حریم خصوصی

دانلود پایان نامه

 

“آنها (قوم یهود) کسانی هستند که زندگی دنیا را به بهای (از دست دادن) آخرت خریدهآند، پس در مجازات آنان تخفیفی داده نمی‌شود و انها یاری نخواهند شد” (بقره، آیه 86). همه در برابر قانون الهی یکسان هستند. «فلا یخفف» این که بنی اسرائیل خود را نژاد برتر، فرزند و محبوب خدا می‌دانند، گمان و وهمی بیش نیست. قهر الهی برای انسان و نژادی که در مسیر لجاجت و کفر است، استثنا برنمی‌دارد.
“بگو: همانا اگر پروردگارم را نافرمانی کنم، از عذاب روزی بزرگ بیمناکم” (انعام، آیه 15).
“و اگر پیامبر بعضی گفتارهای ساختگی را به ما نسبت دهد، قطعاض او را با قدرت (وبه قهر) می‌گرفتیم” (حاقه، آیه 44و45). همه‌ی انسان‌ها حتی پیامبر، در برابر قوانین الهی یکسانند.
ماده یازدهم
“هرکس مورد اتهام جزائی قرار گیرد مادام که‏ در یک دادگاه علنی طبق قانون و با تأمین و تضمینات کافی برای دفاع خود محکوم نگردیده بی‏گناه محسوب خواهد شد”.
“هیچکس برای انجام یا عدم انجام عملی که حین ارتکاب آن‏ بموجب قوانین ملی و یا بین‌المللی جرم شناخته نمی‌شده محکوم نخواهد بشد”.
“همچنین هیچگونه مجازاتی شدیدتر از آنچه حین ارتکاب جرم بدان تعلق‏ می‌گرفته درباره احدی اعمال نخواهد شد”.
اصل برائت
اصل برائت یک اصل عقلائی است که ناشی از باور به کرامت و سلامت روح انسان است. این نگرش برخلاف دیدگاهی است که همه را مجرم و خطاکار و گناه‌آلود می‌شناسد مگر اینکه خلاف آن ثابت شود. مولا علی(ع) براساس همین دیدگاه کارگزار مورد پسند خود را کسی می‌داند که “مردم را نرنجاند و دروغگویشان نخواند و به آنها تهمت نزند” (شریف‌رضی، 1384: ن26). ایشان اصل را بر راستگویی مردم گذاشته به کسی که از مردم مالیات می‌گیرد می‌فرماید: “از مردم بپرس آیا از خدا، در اموالتان سهمی هست که آن را به ولی خدا بپردازید؟ اگر کسی گفت نه، به سراغ وی مرو” (شریف‌رضی، 1384: ن5). اصل برائت و موضع مثبت باید هم نسبت به مدعی و هم نسبت به متهم اعمال شود. در موضعی که جرمی متوجه کسی است، اصل بر برائت است ولی این بدان معنا نیست که مدعی را دروغگو فرض کنیم. نظر او هم باید مورد رسیدگی قضائی قرار گیرد. حضرت خطاب به یکی از یاران خود می فرمایند: “هرچه شنیدی به دیگران نسبت نده که همین بس تا تو را دروغگو شمرند و هرچه شنیدی انکارش مکن که همین بس که تو را نادان شمرند” (شریف‌رضی، 1384: ن69). این حق مردم است که مطابق قانون با آنان برخورد شود. ملاک این حق، قانون حین جرم است نه قانونی که بعد از ارتکاب عمل وضع و تصویب شده است چون به اصطلاح، قانون عطف به ماسبق نمی‌شود. حضرت در نامه‌ای به مردم بصره به آنان اطمینان می‌دهد که علی‌رغم کوتاهی در مساعدت و همراهی با دولت مرکزی در جنگ جمل نسبت به آنها از جاده انصاف خارج نخواهد شد و آنان را به جرمی که نکرده‌اند مؤاخذه نخواهد کرد: “ارج فرمانبرداری شما را می‌شناسم و حق نیکخواهانتان را ادا می‌کنم. بی‌گناه را به جای گناهکار نمی‌گیرم و وفاکننده به عهد و بیعت را به جای پیمان‌شکنان مؤاخذه نمی‌کنم” (شریف‌رضی، 1384: ن29).
و اما آیات قرآن:
“و (ای انسان) هرگز بر آنچه علم و اطمینان نداری دنبال مکن که (در پیشگاه حکم خدا) چشم و گوش و دلها همه مسئولند” (بنی اسرائیل، آیه36).
“و اکثر این مردم الا از خیال و گمان باطل خود از چیزی پیروی نمی‌کنند در صورتی که گمان و خیالات موهووم کسی را بی‌نیاز از حق نمی‌گرداند و به علم یقین نمی‌رساند و خدا به هر چه می‌کنند آگاه است” (یونس، آیه 36).
ماده دوازدهم
“زندگی خصوصی و امور خانوادگی و محل اقامت‏ و مکاتبات هیچکس نباید مورد مداخلات خودسرانه واقع شود و شرافت و اسم‏ و رسمش نباید مورد حمله قرار گیرد. هرکس حق دارد در مقابل اینگونه‏ مداخلات و حملات ناروا از حمایت قانون برخوردار گردد”.
قلمرو دولت
حریم خصوصی افراد از قلمرو حاکمیت حاکمان بیرون است و حق تعرض به این حریم برای کسی وجود ندارد. مولا علی(ع) در حال جنگ و صلح تلاش داشت تا حریم خصوصی افراد محفوظ بماند. به سربازان خود توصیه می‌فرمودند: “هیچ پرده‌ای را ندرید و به هیچ خانه‌ای داخل نشوید” (ابن اثیر، 1989: 347). در همین ارتباط در توصیه به یکی از کارگزارن مالیاتی خود می‌نویسند: “مسلمانی را مترسان و اگر خود نخواهد به سراغش مرو… جز به اجازه صاحبانش به میان رمه آنها مرو” (شریف‌رضی، 1384: ن25).
در واقع اسلام، خواهان محیطی است که از هر نوع هرج و مرج اخلاقی و اجتماعی به دور بوده، همه کس بتواند از عدالت اجتماعی و امنیت عمومی و حفظ آبرو و حیثیت شخصی برخوردار باشد. اسلام هر نوع عملی را که موجب ضرر، اهانت، شماتت، لعن و طعن، تحقیر، اذیت، آزار، ترسیدن و… دیگران باشد و یا باعث آبروریزی و سبب سلب امنیت شخصی و اجتماعی و لطمه به حیثیت مردم گردد، تحریم کرده است (قربانی، 1380: 561). مستندات این امر را در آیات ذیل مشاهده خواهیم کرد:
حفظ حریم خصوصی
“(مریم به آن فرشته) گفت: همانا من از تو به خدای رحمان پناه می‌برم، اگر پرهیزکاری (از من دور شو)” (مریم، آیه 18). نباید به حریم افراد، سرزده وارد شد.
“ای کسانی که ایمان آوردهآید! به خانه هایی که منزل شما نییست پیش از آنکه اجازه بگیرید و بر اهل آن سلام کنید، وارد نشوید. این برای شما بهتر است، باشد که پند بگیرید. پس اگر کسی را در خانه نیافتید، وارد آنجا نشوید تا آنکه (به نحوی) به شما اجازه ورود داده شود و اگر به شما گفته شد که برگردید، برگردید (و ناراحت نشوید) این برای پاک ماندن شما بهتر است . وخدا به آنچه انجام می دهید داناست” (نور، آیه 27و28). معنای «استیناس» اجازه خواستن و اعلام ورود است که به گفته‌ روایات می‌تواند با ذکر خدا باشد و یا صدای پا و سلام کردن و امثال آن.
“بر شما گناهی نیست که به منازل غیر مسکونی که در آن متاعی دارید وارد شوید” (نور، آیه 29).
“ای کسانی که ایمان آورده‌اید! به خانه پیامبر وارد نشوید مر آن که به شما اجازه داده شود برای خوردن غذا (به شرط آن که قبل از موعد نیایید) و در انتظار وقت غذا نباشید” (احزاب، آیه53).
صاحب خانه حق دارد به کسی اذن ورود ندهد.
منع استراق سمع
با توجه به آیات زیرا اولاً استراق سمع عملی شیطانی و لذا مذموم است. ثانیاً باید شدیداً با آن مقابله نمود:
“و آنها را از (دسترس) هر شیطان رانده شده ای، حفظ کردیم. مگر آنکه دزدانه گوش فرا داد که شهابی روشن او را دنبال نمود” (حجر، آیه 17و18).

مطلب مرتبط :   دانلود رایگان پایان نامه حقوق درباره حقوق بین‌الملل

Close Menu