پایان نامه ارشد رایگان درباره سازمان های غیردولتی

پایان نامه ارشد رایگان درباره سازمان های غیردولتی

دانلود پایان نامه

 

‏ این رویکرد کمک می کند که وظایف طرح های جامع و تفصیلی به صورت هماهنگ و انعطاف پذیر تعریف گردد و مشکلات ناشی از تداخل و خلا میان این دو به حداقل کاهش ‏یابد. در زمان حاضر طرح های جامع بیش از حد وارد جزئیات می شوند و طرح های تفصیلی ‏فاقد ویژگی های اجرایی کافی اند. بنابراین، در صورت پذیرفتن برنامه ریزی توسعه به روش ‏راهبرد‏ی، اولا: هر شهر براساس شرایط خاص خود ‏به برنامه ها و طرح های متفاوت و ‏مستقلی دست پیدا خواهد کرد و ثانیا؛ در تدوین شرح خدمات برنامه ها و طرح های توسعه ‏شهری، در این روش، می بایست برای هر کدام از انواع برنامه ها و طرح های شهری، شرح ‏خدمات جداگانه ولی هماهنگ و مرتبطی با برنامه ها و طرح های دیگر تهیه شود، این امر، از ‏یک سو، به حفظ انسجام منطقی و پیوستگی میان برنامه ها و طرح های مختلف کمک می کند و از سوی دیگر، به حفظ پویایی و انطباق پذیری طرح ها و برنامه های مختلف یاری می رساند
‏8-3-3- امکانات اجرایی و تحقق پدیری طرح های توسعه شهری به روش راهبردی در ایران
‏ ابتدا باید توجه کرد که اصولآ قوانین و تشکیلات شهرسازی کشور به تدریج و تحت ‏شرایط مختلف شکل گرفته و فاقد نظام هماهنگ و جامع است. از جمله، مسئولیت تهیه و ‏اجرای طرح های آمایش ملی و منطقه ای و انواع طرح های توسعه و عمران شهری و روستایی ‏به عهده نهادهای مختلف واگذار شده است. با وجود این، در قوانین و مقررات موجود کشور ‏برخی راهکارهای مفید در جهت اجرایی کردن برنامه ها و طرح های توسعه شهری و تحقق پذیری آنها پیش بینی شده است که در عمل بنا به علل مختلف کمتر مورد توجه قرار ‏گرفته و در مواردی به دست فراموشی سپرده شده اند. در صورتی که از طریق بازنگری در ‏این مقررات و تکمیل آنها به صورت قانون جامع شهرسازی کشور می توان بسیاری از ‏مسائل و مشکلات موجود بر سر راه اجرای برنامه ها و طرح های توسعه همه جانبه شهری را ‏از میان برداشت. از جمله می توان به مقررات مربوط به سلسله مراتب اختیارات شورای عالی ‏شهرسازی و معماری، شورای برنامه ریزی و توسعه استان، اختیارات شهرداری ها و شوراهای اسلامی شهر، مصوبات قانونی برنامه سوم در زمینه عمران شهری و مقررات مربوط به ‏استفاده. از اضافه ارزش زمین در جهت توسعه و عمران شهر (سعید ‏نیا ، 1382) اشاره کرد.
‏ شرط اساسی دیگر برای تحقق پذیری برنامه ها و طرح های توسعه شهری به روش ‏استراتژیک یا راهبردی در ایران، ضرورت استقرار و عملکرد موثر نظام یکپارچه مدیریت ‏شهری در سطح محلی است. منظور نظامی است که بتواند با اتکا بر وحدت و هماهنگی ‏هدفمند بین عناصر و دست اندرکاران مختلف حیات شهری در بخش های دولتی، خصوصی و ‏عمومی، بستر لازم را برای تحقق طرح ها و برنامه های توسعه همه جانبه شهری در قالب مدیریت شهری یکپارچه و راهبردی فراهم آورد. زیرا در حالتی که افراد و گروه های ‏تاثیرگذار در امور اداره و توسعه همه جانبه شهر بصورت متفرق و پراکنده عمل میکنند؛ ‏حتی اگر آنان بصورت مستقل بهترین عملکرد ‏را داشته باشند، بعلت همین ناهماهنگی با، ‏در مواردی، تقابل بین آنها، مسلما آنچه مد نظر جامعه است در نهایت حاصل نخواهد شد.
موانع استفاده از برنامه طرح توسعه راهبردی شهری در ایران
مهم ترین موانع و تنگناهای موجود در کاربرد الگوی‏ برنامه ریزی راهبردی یا استراتژیک در کشورمان ایران را بدین شکل معرفی و خلاصه نمود:
‏الف- ناپایداری زیرساخت های اقتصادی- اجتماعی شهری:
در طول نیم قرن اخیر، تمام ساختارهای سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ایران، تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل‏درون زا و برون زا، به شدت در معرض تغییرات سریع قرار گرفته است. در زمان حاضر ‏دگرگونی وسیعی در کل ساختار جمعیت کشور همراه با تحرک وسیع اجتماعی و فضایی مشاهده می شود که سراسر کشور و تمام کانون های فعالیتی و سکونتی آن را دچار توسعه، ‏بازسازی و نوسازی کرده است. این وضعیت ناپایدار و در حال گذار با چنان تغییرات سریع و ‏پیش بینی ناپذیری در عرصه حرکات جمعیت، شیوه سکونت و فعالیت، و تغییر مقررات و ‏تشکیلات مدیریتی همراه بوده است که هرگونه آینده نگری، برنامه ریزی هدایت و نظارت در امر توسعه و عمران شهری را با انبوهی از مجهولات ،تعارضات ، احتمالات و اتفاقات ناسازگار ‏مواجه می سازد. از جمله می توان به رشد و جابه جایی سریع جمعیت، کمبود و گرانی زمین ‏و مسکن، رشد اسکان و سکونتگاه های غیرمتعارف، آلودگی محیط زیست، رشد سریع ‏نیازهای خدماتی و رفاهی اشاره کرد که در زمان حاضر امکانات کافی (قانونی، مالی، فرهنگی و اجرایی) برای ساماندهی و پاسخگویی به آنها وجود ندارد.
ب – ناهماهنگی در نظام برنامه ریزی و مدیریت توسعه و عمران شهری :
‏ آن گونه که کم و کیف این قوانین و تشکیلات ناظر بر آنها نشان می دهد، وظایف مربوط ‏به توسعه و عمران شهری و منطقه ای، در اختیار نهادها و سازمان های مختلفی قرار دارد که اغلب تابع وظایف بخشی هستند و هماهنگی لازم میان آنها وجود ندارد و بسیاری موارد با تعارض و اختلاف روبه رو می شوند.
‏پ- مشکلات حقوق مالکیت و مقررات کاربری زمین:
نارسایی، کمبود و ناهماهنگی در ‏قوانین و مقررات مربوط به حقوق مالکیت و نحوه نظارت بر اراضی شهری، به ویژه اشکال ‏مختلف مالکیت و انواع متولیان مختلف، یکی از عوامل اساسی در ناکامی طرح های جامع تفصیلی و عدم تحقق کاربری ها و سرانه های پیشنهادی آنها به شمار می آ ید. در طرح های ‏توسعه شهری ایران، به تبع پیروی از الگوی منسوخ برنامه ریزی جامع، محتوای برنامه کاربری زمین معمولآ به تهیه نقشه کاربری زمین ، جدول سرانه های کاربری و ضوابط ‏منطقه بندی محدود می گردد و کمتر به ابعاد اقتصادی، محیطی، حقوقی، روانشناختی و ‏اجتماعی استفاده از زمین و فضا توجه می شود. این در حالی است که تحقق توسعه پایدار ‏شهری در درجه اولی به وجود قوانین محکم در زمینه استفاده بهینه از اراضی شهری در ‏جهت منافع عمومی و نظارت بر اقتصاد ‏زمین و ساختمان نیاز دارد ‏.
‏ت- ضعف بنیادهای مدیریت شهری و برنامه ریزی محلی:
یکی از اصول برنامه های راهبردی، ‏افزایش اختیارات برنامه ریزی محلی و پاسخگویی به نیازها و ارزش های محلی است. در زمان ‏حاضر، اگرچه نقش شهرداری ها و شوراهای اسلامی شهر، به عنوان ارکان اصلی مدیریت ‏شهری، در عرصه توسعه و عمران محلی فعال تر شده است، ولی به دلیل فقدان تجربه کافی ‏و وجود سوابق ریشه دار مدیریت متمرکز دولتی، هنوز جایگاه مدیریت شهری در برنامه ریزی ‏محلی به صورتی نهادینه و قانونمند در نیامده است.
‏ث- ضعف بنیادهای مدیریت شهری و برنامه ریزی محلی:
برنامه ریزی راهبردی اصولآ بر فرآیند مشارکت میان تمام عوامل موثر در حیات شهر (بخش دولتی،بخش عمومی، بخش ‏خصوصی، تشکل های حرفه ای، و تشکل های مردمی) استوار است. در شرایط کنونی ایران ‏انگیزه ها و اقدامات مربوط به مشارکت جویی و مشارکت پذیری پدیده ای نو محسوب می شود ‏گه هنوز فاقد مقررات تشکیلات و فرهنگ لازم است0 در زوال کنونی نقش بخش خصوصی ‏و نحوه مشارکت آن در طرح های توسعه و عمران شهری به درستی تعریف و مشخص نشده ‏است و به همین دلیل در اغلب موارد اقدامات آن در تعارض با اقدامات بخش عمومی قرار ‏می گیرد. همچین شکل های حرفه ای چون انجمن مهندسان مشاور معمار و شهرساز فغط ‏موظف به تهیه طرح ها در چارچوب قراردادهای همسان اند و نقش چندان موثری در ‏تصمیم سازی، مدیریت اجرایی، پیگیری و نظارت بر عهده دارند. تشکل های مردمی و‏سازمان های غیردولتی نیز هنوز دوران جنینی خود را می گذرانند و در زمان حاضر ‏نمی توانند نقشی فعال در فرایند توسعه و عمران شهری ایفا کنند.
الگویی ایده آل برای تغییر وتحول در نظام برنامه ریزی شهری در ایران
‏ باتوجه به مجموع مباحث قبلی در خصوص الگوی مطلوب توسعه شهر، مولفه های زیرجزو شرایط لازم برای شکل گیری برنامه های توسعه شهری به روش راهبردی به شمارمی آ یند:
نظام مدیریت مقتدر محلی (حکومت محلی)؛
‏ وجود سیاست های مصوب درطرح های بالادست و اهداف روشن برای سطوح شهری؛
‏ وجود نظام اطلاعاتی مدون و بهنگام با جزثیات قابل استناد وتائید شده از سوی مراجع رسمی
‏. وجو د ‏نظام آمایش سرزمین و تدوین استراتژی های توسعه شهری(خصوصا درزمینه استقرار جمعیت و فعالیت)
‏وجود نیروهای متخصص و کارآزموده درسطوح تصمیم سازی ، تصمیم گیری و اجرای برنامه ها و طرح ها توسعه شهری
‏- پذیرش اصل شهروندمداری و دخالت مردم در تصمیم گیری واجرای برنامه ها و طرح ها؛

مطلب مرتبط :   مقاله درمورد دانلود محدوده جغرافیایی

Close Menu