منبع پایان نامه درمورد عدالت و انصاف

منبع پایان نامه درمورد عدالت و انصاف

دانلود پایان نامه

« بکشید در راه خدا آنهائی که عده‌ای از شما را کشتند…» و همچنین می فرماید: «آنها را از خانه هایشان بیرون کنید به جهت آنکه آنها شما را از خانه هایتان بیرون کردند.»  

در ادامه آیه، خداوند متعال افعال مشرکین اعم از قتل و اخراج مسلمانان از خانه هایشان را نوعی فتنه معرفی کرده و می فرماید: « فتنه ( کشتن مسلمانان و آزار و اذیت آنان ) بد‌تر است از قتل کفار و مشرکین. »
یعنی اگر قتل این عده از مشرکین کار بدی باشد، بدتر آنست که این عده مشرکین بر مسلمانان سیطره پیدا کرده و آنان را به قتل برسانند و بقیه را نیز از خانه هایشان بیرون کنند.
با دقت در این آیات روشن می شود که دین نه خشونت بلکه رحمت است زیرا با «جنگ در راه خدا» هدف اصلی جنگ های اسلامی روشن می گردد که بخاطر انتقام جوئی، جاه طلبی، ریاست، کشورگشائی،، بدست آوردن غنیمت و اشغال سرزمین و ….. نیست. نبرد در صورتی جایز است که به گسترش صلح و عدالت و ریشه کن ساختن ظلم و فساد و انحراف باشد و این عین رحمت است. با «الذین یقاتلونکم» می رساند که با افرادی که سر جنگ ندارند نبرد جایز نیست و خشونت آن است که انسان با افراد صلح طلب بجنگد ولی با افرادی که آغازگر جنگند نبرد کردن لازم است و برای همین است که فرمود «ولا تعتدوا ان الله لا یحب المعتدین» و از این آیه فهمیده می شود که دستور «هر جا یافتید بکشید» برای آنهایی است که آغازگر فتنه و جنگ بودند زیرا در دنباله اش می گوید «افرادی که شما را از مکه خارج ساختند بیرونشان کنید» یعنی مقابله به مثل و باز می فرماید «اگر در مکه با شما بجنگند حق نبرد دارید » بنابر این نبرد محدود به زمانی است که اسلام مورد هجوم قرار گیرد و دفاع از خود خشونت نیست.
با بررسی این آیات به این نتیجه می رسیم که دستور قتل کفار و مشرکین، دستور ابتدائی نبوده، بلکه این دستور در پی کشته شدن عده‌ای از مسلمانان بدست مشرکینی صادر شده که از هیچ نوع آزار و اذیتی در حق مسلمانان اباء نداشتند.
محاصره ، دستگیری و کشتن مشرکان
بیشترین مدارک مورد استناد شبهه افکنان، آیاتی از سوره « توبه » است که در میان سوره های قرآن رنگ تیره تری نسبت به مشرکین دارد . آیه پنجم این سوره که سخت نظر آنان را جلب نموده به قرار ذیل است:
فَإِذَا انسَلَخَ الأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُواْ الْمُشْرِکِینَ حَیْثُ وَجَدتُّمُوهُمْ وَخُذُوهُمْ وَاحْصُرُوهُمْ وَاقْعُدُواْ لَهُمْ کُلَّ مَرْصَدٍ فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَهَ وَآتَوُاْ الزَّکَاهَ فَخَلُّواْ سَبِیلَهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِیمٌ.
«چون ماههای مورد احترام سپری شد ، مشرکان را هرکجا یافتید بکشید و آنها را محاصره و بازداشت نمائید و در هر گذرگاهی به کمینشان بنشینید ، اما اگر توبه کردند ( از راه تجاوز بر گشتند ) و نماز را به پا داشتند و زکات را پرداختند ، آزادشان بگذارید که خداوند بخشنده مهربان است»
در مورد آیه فوق چند نکته را می توان یادآوری کرد:
الف) آیات سوره توبه منحصراً درباره مشرکینی است که با مسلمانها پیمان صلح و همزیستی مسالمت آمیز بسته ولی با پیمان شکنی و خیانت ، راه تجاوز و تعدی را در پیش گرفته بودند. در واقع «عملکرد» خائنانه آنها مورد اعتراض واقع شده است نه « اعتقاد » شرک آمیز و ایمان نیاوردنشان به اسلام . این حقیقت را ، هم، اولین آیه این سوره ،که پیش درآمد و حرف اول و آخر آن است ، نشان می دهد ، که تاکید کرده: « برائت خدا و رسولش از آن گروه مشرکینی است که با آنها پیمان بسته اید ولی عهد شکنی کرده اند» ، و هم آیه چهارم این سوره به شرح ذیل ، که درست قبل از آیه مورد استناد شبهه افکنان بوده و اگر آنها به قرآن مراجعه کرده بودند چنان سخنی را بیان نمی کردند.
(الذِینَ عَاهَدتُّم مِّنَ الْمُشْرِکِینَ ثُمَّ لَمْ یَنقُصُوکُمْ شَیْئًا وَلَمْ یُظَاهِرُواْ عَلَیْکُمْ أَحَدًا فَأَتِمُّواْ إِلَیْهِمْ عَهْدَهُمْ إِلَى مُدَّتِهِمْ إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْمُتَّقِینَ)
«به استثنای مشرکین هم پیمانتان که نقض عهد نکرده , و کسی را علیه شما پشتیبانی نکرده اند . عهد و پیمان این گروه از مشرکین را تا پایان مدت آن محترم بشمارید که خداوند پرهیزکاران را دوست دارد.»
جای بسی شگفتی و تاسف است که چرا خرده گیرندگان بر قرآن زحمت یک لحظه نگاه کردن به مقدمه مطلبی را که فلسفه و علت آن است بخود نمی دهند.
آیه هفتم همین سوره ( ۲ آیه بعد از آیه مورد اعتراض ) بار دیگر برای رفع این شبهه و دفع نگرانی کسانی که تصور می کنند این سخت گیری و خشونت به خاطر نپذیرفتن اسلام است ، تأکید می نماید:
(کَیْفَ یَکُونُ لِلْمُشْرِکِینَ عَهْدٌ عِندَ اللّهِ وَعِندَ رَسُولِهِ إِلاَّ الَّذِینَ عَاهَدتُّمْ عِندَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ فَمَا اسْتَقَامُواْ لَکُمْ فَاسْتَقِیمُواْ لَهُمْ إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ الْمُتَّقِینَ)؛ « . . . به استثنای مشرکینی که با آنها پیمان بسته اید ، پس مادامی که آنها بر عهد و پیمان خود مستقیم و وفادار هستند ، شما نیز با آنها مستقیم و وفادار باشید که خداوند اهل تقوا را دوست دارد. »
ب) در ابتدای آیه ای که به آن اشاره شده است ، صریحاً به فرصت و زمان کافی دادن به مشرکین ( سپری شدن ماه هایی که جنگ در آن حرام است ) اشاره شده است.
یعنی نه تنها شتاب و شدتی بر آنها تحمیل نشده ، بلکه مهلت و مدتی طولانی تعیین شده است تا در این مدّت نیک بیندیشند ، یا به پیمان صلح و آشتی گردن نهند و یا شهر و دیار مکه را که جایگاه کعبه و مرکز توحید است ترک گویند ، آیا این درخواست با شرایط آن روزگار خلاف عدالت و انصاف بوده است ؟ مسلماً در صورت خودداری از تمکین به این شرایط و ادامه دادن به تجاوزات و دشمنی ها ، مسلمانان نیز وظیفه داشتند با آنان پیکار کنند.
ج) بسیاری از خوانندگان معنای «فاقتلواالمشرکین» را « بکشید مشرکین را» می دانند. در حالیکه معنای قتال جنگیدن و پیکار کردن است ، نه الزاما ً کشتن ( گرچه در جنگ کشته شدن هم هست ) ، هدف از قتال کشتن نیست ، بلکه جنگیدن با دشمن برای دفع تجاوز است ، به هر وسیله ، که نهایت آن و آخرین چاره اش کشتن است . مفهوم«قتال» در زبان عربی خنثی کردن و دفع تیزی و تندی است. کما آنکه رقیق کردن شراب برای ملایم کردن شدت و تیزی آنرا نیز «قتل الخمر» می گفتند . منظور آنکه هدفِ « قتال » در قرآن دفع تجاوز و تندی دشمن است ، به هر قیمت ، که کشتن مرتبه آخر آن است.
د) در روزگار ما موضوع بی طرفی اتخاذ کردن و مصون از تعرض و تجاوز ماندن ، امری طبیعی و قابل قبول است ، اما در زمان نزول قرآن در شبه جزیره عربستان ، در دوران جاهلیت و با نظامات قبیلگی آن و دشمنی ها و تجاوزات و جنگ ها و غارت هایی که میان قبایل بدوی جریان داشت ، پیمان بستن با اقوام و قبایل همسایه ، شرط اولیه سلامت و بقا بود، به همین دلیل هم پیامبر (ص) پس از هجرت به مدینه با قبایل یهودی پیرامون شهر و قبایل مشرک دور و نزدیک پیمان همزیستی مسالمت آمیز بست. عهد شکنی و خیانت به پیمان و یا پشتیبانی از قبایل دشمن ، در آن روزگار به معنای اعلام جنگ بود ، بنابر این طبیعی است که مسلمانان طبق فرمان قرآن وظیفه داشتند عکس العمل و مقاومت نشان دهند .
در روزگاری که نه دولت با دستگاههای نظامی ، انتظامی ، پلیسی و امنیتی آن برای حفظ امنیت وموسسات پاسداری از حقوق بشر تاسیس شده بود ، که بتوانند از حقوق اقلیت ها و ضعیفان دفاع کند ، آیا پیروان محدود و قلیل پیامبری که با قیام علیه بت پرستی و تبلیغ توحید، پاسداری جهل و جور و منافع طبقاتی آنها را علیه خود تحریک کرده بودند ، می توانستند کاری جز تلاش برای دوست یابی و عقد پیمان همزیستی با همه قبایل ، و مقاومت نشان دادن و جنگیدن با کسانیکه قصد براندازی و نابودی آنها را داشتند بکنند؟
تشویق به کشته شدن و مردن

مطلب مرتبط :   تحقیق درباره اشتباهات

بستن منو