منبع مقاله درباره بعد از انقلاب اسلامی ایران

منبع مقاله درباره بعد از انقلاب اسلامی ایران

دانلود پایان نامه

3-5- آذری ها  

این گروه که پس از اقوام فارس زبان در رتبه بعدی در ترکیب ملی ایران قرار دارد در بخش شمال غربی ایران در استان های آذربایجان غربی، آذربایجان شرقی، اردبیل و زنجان استقرار داشته و ارائه آن به استان همدان و غرب گیلان گسترش یافته است ؛ علاوه بر این، در شهرهای تهران، قم، اراک و قزوین نیز به صورت ادغام اجتماعی جمعیت قابل توجهی را شامل می شود.
آذری ها در متغیرهای زبان و احساس قومیت با اکثریت فارس زبان ها تفاوت دارند اما در متغیر دین و مذهب (شیعه) با اکثریت ملت مشترکند و برخی نخبگان آنها رهبری فکری و مذهبی شیعیان را در ایران و خارج از کشور به عهده داشته اند.
ترک های آذری زبان ایران با ترک های قفقاز و ساکن در آن سوی مرزها وجوه مشترک زیادی دارند و آنها را بخشی از مردم ایران می دانند که بر اثر تحولات بین المللی و ضعف حکومت مرکزی و طی قراردادهای ننگین گلستان و ترکمانچای از پیکره ایران جدا شده اند. ترک های آذربایجان همواره از این موضوع رنجیده خاطرند و خواهان الحاق پاره جدا شده ایران به بدنه کشور هستند.
موضوع ترک های آذری به دلایل متعدد با سایر اقوام تفاوت های بسیار دارد.
3-5-1- آذربایجانی ها خود را جزء لاینفک ایران می دانند و در تمامی ادوار و مقاطع تاریخی نقش سرنوشت ساز خود را در تحولات سیاسی و اجتماعی ایران بخوبی ایفا نموده اند. تحولات سیاسی یکصد ساله اخیر از جنبش مشروطه خواهی گرفته تا انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی و جان فشانی های مردم آذربایجان گواه این مدعاست.
3-5-2- آذربایجان و تبریز خود را کانون فرهنگ و هنر و ادبیات ترکی می داند و از نظر جایگاه سیاسی نیز سایر بلاد ترک نشین را تابعی از خود بر می شمارد و همواره خواهان الحاق اجزای ترک نشین به خود بوده و از این رو تمایلات واگرایانه و جدایی طلبانه از ایران در آذربایجان موضوعیت ندارد.
3-5-3- آذربایجان به خاطر پیوندهایی دینی و مذهبی و علقه های فرهنگی در هم تنیده با فرهنگ ایرانی و منافع سیاسی و اقتصادی تفکیک ناپذیر با منافع ملی خواهان حفظ وحدت و یکپارچگی کشور و توسعه اقتدار ملی است و امنیت خود را در راستای امنیت ملی می بیند
3-5-4- آذریهای ایران بعلت عدم سنخیت قومی و تفاوت مذهبی در طول تاریخ در برابر عثمانی ها جبهه گرفته و هرگز خواهان الحاق به دولت عثمانی یا ترکیه نبوده اند.
نکته بسیار مهم و قابل تامل این است که حوزه تاثیر زبان، ادبیات، هنر و اندیشه سیاسی ترکهای آذربایجان همواره فراتر از مرزهای سیاسی بوده و اکنون نیز برای اقوام ترک سایر کشورها الهام بخش است.
اگر در گذشته تاریخ، آذربایجان مطمع نظر ابر قدرت ها بویژه روسیه تزاری بوده امروزه آذربایجان می تواند در تحولات منطقه قفقاز منشأ اثر واقع شود. فرصتی که در پی فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی فراهم آمده، می تواند به نقش منطقه ای ایران و آذربایجان کمک کند و سهم ایران را در معادلات آسیای میانه، قفقاز و دریای مازندران و امنیت و ثبات منطقه افزایش دهد.
3-6-کردها
کردها که سومین گروه از ملت ایران به شمار می آیند، در غرب کشور، در استان های کردستان، جنوب آذربایجان غربی و بخش هایی از منطقه کرد نشین، مشتمل بر نواحی شمالی عراق، جنوب شرقی ترکیه و شمال شرقی سوریه است. دسته جاتی از کردها در شمال خراسان و گروهی نیز در کشور ارمنستان به صورت اقلیت قومی به سر می برند.
عقیده عمومی این است که کردها از اقوام ایرانی و نژاد هند و اروپایی اند که از حدود 4000 سال پیش در منطقه کردستان استقرار یافته اند. این قوم دسته ای از اقوام آریایی هستند که ابتدا در اطراف دریاچه وان، منطقه قفقاز و رود دجله پراکنده بودند و به تدریج که انسجام قومی و قضایی پیدا کردند، در منطقه کردستان کنونی مستقر شدند.
از حیث مذهبی کردها به دو گروه سنی شافعی و شیعه تقسیم می شوند کردهای کردستان اغلب اهل سنت و شافعی مذهبند. گروهی اقلیت نیز به مذاهب دیگر اهل سنت منسوبند. کردهای منطقه کرمانشاهان و ایلام عمدتاً شیعه اند و در کنار آنها مسلکهای دیگری چون اهل حق و علی اللهی نیز وجود دارد.
در مجموع اگر چه کردها در ریشه های نژادی، زبانی ، تاریخی و برخی خصلت های فرهنگی با بخش مرکزی ایران دارای مشترکات هستند اما از جهات مذهبی، قومی و زبان محاوره با بخش مرکزی ایران تفاوت دارند و در عوض با نواحی کرد نشین خارجه از مرزها همگونی دارند.
فضای جغرافیایی کرد نشین در غرب آسیا که بین قلمروهای فرهنگی آذری و ترک در شمال، عرب در جنوب و فارس در شرق قرار گرفته است به گونه ای است که کردها را از هر سه قلمرو پیرامونی متمایز ساخته است.
کنش سیاسی و آرمانگرایی کردها، جمعیت ناآرام و در تکاپو برای یافتن هویت مستقل فرهنگی و سیاسی را به تصویر می کشد که همه پاره های فضایی آن، برای کسب خود مختاری در طول قرن اخیر تلاش مستمر را داشته اند. ایده تأسیس کردستان بزرگ که امروزه از سوی ناسیونالیست های کرد مطرح می شود اولین بار توسط شیخ عبیدالله غازی از شیوخ کرد در سال 1880 میلادی و در گیرودار رقابت های دولت های ایران و عثمانی مطرح گردید.
بعدها همزمان با جمهوری خود مختار پیشه وری در آذربایجان جنبش حزب دومکرات کردستان به رهبری قاضی محمد جمهوری خود مختار کردستان را در مهاباد تاسیس کرد که با تحولات سیاسی کشور شوروی و پیشروی نیروهای دولت مرکزی در 17 دسامبر 1946 بساط جمهوری مهاباد برچیده شد.
بعد از انقلاب اسلامی ایران تحرکات سیاسی احزاب چپ گرای کردستان اوج گرفت و با حمایت کشورهای بیگانه کردستان ایران به منطقه ای بحران تبدیل شد که با تدابیر سیاسی، امنیت و نظامی و انتظامی دولت بحران مدیریت گردید.
در ترکیه حزب کارگران کردستان (پ . ک .ک) به رهبری «عبدالله اوجالان» جنبش خود مختاری طلبی را رهبری می کرد. این حزب که در دوران اوج فعالیت 1984 تا 1999 قریب به 15 هزار چریک داشت اهداف حرکت های ناسیونالیستی قوم کرد در ترکیه را بصورت مسلحانه پیگیری می نمود. با دستگیری عبدالله اوجالان موقتاَ این تحرکات نیز فروکش نمود ولی هواداران (پ،ک،ک) در شمال عراق منتظر فرامین رهبر زندانی خود در یکی از جزایر دریای مرمره هستند. برخی از تحلیلگران معتقدند اگر چه (پ،ک،ک) استقلال کردستان را هدف نهایی خود قرار داده بود اما تنها 10 درصد مردم کردستان تا پایان راه آماده همراهی یا این حزب بودند و برخی دیگر به اهدافی چون احقاق حقوق فرهنگی، رعایت احترام، آزادی، در آمد بیشتر و کار و خدمات درمانی و آموزشی و غیره می اندیشیدند.

مطلب مرتبط :   پایان نامه با موضوع عوامل بازدارنده

بستن منو