منابع مقاله درمورد ابراز وجود

منابع مقاله درمورد ابراز وجود

دانلود پایان نامه

 

این حریم عبارت از فاصله ای است که هنگام صحبت با یک گروه مثلاً در کلاس درس رعایت می کنیم.
بخشی از رفتار مبتین بر ابراز وجود، احترام گذاشتن به دیگران است. این بدان معنی است که فضای شخصی افراد را بشناسیم و به طور غیر ضروری یا پرخاشگرانه به آن وارد نشویم. فضای شخصی افراد می تواند به طرق مختلف پرخاشگرایانه مورد تهاجم واقع شود. مثلاً وقتی غریبه ای وارد حریم کودکی می شود و به زور او را می بوسد درواقع به فضای شخصی کودک احترام نگذاشته و با کودک مثل یک شیئی رفتار کرده است. آموزگار پرخاشگر یا بازجوی متجاوز پلیس ممکن است با نزدیک شدن بیش از حد به افراد برای پرسیدن سؤال هایی آن ها را آزار دهد.
حریم صمیمی یک فرد ممکن است بدون پرخاشگری مورد تهاجم واقع شود. به این ترتیب که مثلاً پیامی که می خواهیم به دیگری بدهیم، همان پیامی نباشد که طرف دریافت می کند. به طور مثال، بغل گرفتن شانه دوستی که ناراحت است ممکن است برای او آزار دهنده باشد و ناخواسته او را بیشتر ناراحت کند. این موضوع برای افرادی که شغل آن ها مراقبت از دیگران است، اهمیت دارد. معمولاً اگر کسی که از نظر فیزیکی به افراد دیگر (چه مرد، چه زن) نزدیک می شود زن باشد، کمتر آزاردهنده احساس می شود. شاید این به خاطر آن باشد که بسیاری از ما بیشتر به نوازشهای صمیمانه مادرانمان عادت کرده ایم نه پدرانمان. همچنین لمس فیزیکی وقتی از طرف زن باشد کمتر اهداف سوء تفاهم جنسی از آن برداشت می شود. کما این که ملاحظه می کنیم اغلب این مردها هستند که تماس جنسی را آغاز می کنند چه مجاز باشند چه مجاز نباشند.
مردها همچنین تمایل دارند به این که بدنشان فضای همگانی بیشتری را اشغال کنند. مثلاً در رفت و آمدهای خیابانی با استفاده از کیف های دستی، ساک، یا لباس هایی که سر دست می گیرند سعی می کنند فضای بیشتری را اشغال نمایند. زن ها نیز ممکن است با استفاده از کیف دستی خود به همین نحو از مردهایی که به طور ناراحت کننده ای به آن ها نزدیک می شوند فاصله بگیرند. وقتی در یک محیط بسته یک مرد و یک زن از کنار هم عبور می کنند، مردها معمولاً از روبروی زن ها عبور می کنند در حالی که زن ها پشت خود را به مرد می کنند. عموماض چه زن ها و چه مردها اگر از آن ها به روش مبتنی بر ابراز وجود تقاضا شود، فضای کافی برای عبور دیگران باز میگذارند.
زبان بدنی باز و بسته
اشارات و وضعیت های بدنی متعددی وجود دارند. این علایم و اشارات بیانگر تمایل و یا نگرش ما نسبت به افرادی است که در یک موقعیت بخصوص با آن ها در تعامل هستیم.
زبان بدنی باز
همه ما می خواهیم که با فرد یا گروه دیگر تعامل کنیم و نسبت به آن ها احساس مثبت و صمیمی داشته باشیم. اشارات بدنی باز می باید توسط متخصصان پزشکی بای خود آمدگویی و به منظور تشویق بیماران به راحت بودن و دادن اطلاعات به پزشک و یا توسط فروشندگان و مصاحبه شونده ها اعمال شود. زبان بدنی باز شامل این است که دستها و پاها موازی [غیر دست به سینه]، انگشتان باز و کف دست و قسمت درونی مچ قابل رؤیت باشد. بدن، پاها و صورت به سمت طرف مقابل و صورت باز به طوری که با دست یا مو یا عینک تیره پوشیده نشده باشد. بدن کمی به سوی مقابل خم شود ولی در مجموع راست است نه دولا. زبان بدنی بسته این حالت حاکی از آن است که فرد نمی خواهد با افراد دیگر یا گروه های دیگر در تعامل باشد. این مورد ممکن است توسط فردی استفاده شود که با یک فروشنده سمج مواجه می شود، یا توسط متخصصی انجام گیرد که با بیماری سروکار دارد که نمی خواهد تقاضای او را بپذیرد. این اشارات ممکن است به روشی غیر از روش مبتنی بر ابراز وجود توسط افرادی که تحت فشار روحی قرار گرفته اند نیز استفاده شود. به طور مثال کسی که در حال مصاحبه شدن است ممکن است بخواهد ظاهراً باز جلوه کند، اما به علت فشار ناشی از مصاحبه نتواند به هدف خود برسد و این کار تأثیری منفی بر مصاحبه گر خواهد گذاشت. تمرین کردن بر روی اشارات بدنی باز نه تنها موجب می شود که مصاحبه شونده خجالتی، مطمئن تر و بازتر جلوه کند بلکه این کار باعث می شود که او عملاً نیز بهتر رفتار نماید و اجساس بهتری نیز داشته باشد.
زبان بدنی بسته، دقیقاً عکس اشارات باز است. پاها و دست ها به صورت متقازع هستند به طوری که یک مانع بین فرد و دیگران درست می کنند. یعنی همان کاری که بعضی ها با استفاده از کیف یا پوشه های در دست خود انجام می دهند. پرهیز از روبرو شدن با دیگران و تماس چشمی و نگاه کردن مستقیم به دیگران، بدن را به عقب کشیدن و پوشاندن صورت با استفاده از عینک تیره و موی بلند نیز از دیگر اشارات بسته هستند.
اشارات سلطه گرانه و مطیعانه
این اشارات به این منظور مورد استفاده قرار می گیرند که فرد نشان دهد از نظر رابطه قدرت در کجا قرار می گیرد. از نظر رفتار مبتنی بر ابراز وجود این مهم است که اگر قصد ندارید علایم فروتنانه ای بروز دهید این کار را نکنید. ولی اگر قصدتان چنین است اشارات متعددی برای این منظور موجود است. مثلاً تعظیم کردن که از یک خم شدن ساده شروع و به سجده کردن ختم می شود. در مورد خانم ها این تعظیم با خم کردن زانو و در مورد مردها با برداشتن کلاه یا صرفاً لمس کردن کلاه می تواند انجام شود‌ همه این اشارات این تأثیر را دارند که فرد را در مقابل یک فرد بالا دست پایین می آورند. به این ترتیب وضعیت بدنی درواقع نشانگر موقعیت فرد است. اشارات دیگری وجود دارند که حاکی از آگاهی شما از حضور فرد برتر است، مثلاً قطع کردن صحبت، ادامه به کار یا حداقل تظاهر به ادامه کار، بلند شدن، توجه کردن یا صرفاً وقت تلف نکردند. از این اشارات خصوصاً در مدرسه و محیط کار استفاده می شود.
طول نگاهی که مردم در یک مواجهه، به یکدیگر می اندازند، بستگی به ماهیت و شدت فرآیندهای بین فردی، که در جریان است دارد. اگر فرایند شدید است تماس چشمی نیز طولانی است و این مدت مستقل از ماهیت مواجهه است. از این رو است که دو مشت زن به هنگام شروع مسابقه سعی می کنند چنان به چشمان یکدیگر خیره شوند که دیگری را تحت الشعاع قرار دهند، در حالی که دو عاشق ممکن است در چشمان یکدیگر گم شوند. این معمول است که قبل از شروع به صحبت کردن به چشمان فرد دیگر نگاه کنیم و در موقع صحبت کردن نیز به فرد نگاه کنیم. در این فرآیند یک آهنگ طبیعی وجود دارد. این جزئی از مفهوم ابراز وجود است که به این ریتم توجه کنیم و در استفاده از آن با کفایت عمل کنیم. به دیگران نگاه نکردن حالت منفعلانه و خیره شدن به آن ها نیز حالت پرخاشگرانه دارد.
هدایت نگاه
این که به نگاه فرد جهت دهیم، عملی مبتنی بر ابراز وجود است. این همان کاری است که مربیان هنگامی که به یک قسمت خاص از یک نقاشی یا یک ماشین اشاره می کنند، انجام می دهند. مثلاً اگر فروشنده ای در حال نوشتن سندی است و مشتری به نوشتن او خیره شده است می تواند با بالا آوردن خودکار تا سطح چشم خودش مجدداً با او تماس چشمی برقرار کند و معامله را تمام کند.
1- توجه کنید که در برخوردهای روزمره خود چه مواقع و چطور به دیگران نگاه می کنید.
2- توجه کنید که دیگران به شما چطور نگاه می کنند.
3- محل نگاه، طول، آهنگ و شدت تماس های چشمی خود را تغییر دهید و نسبت به پاسخ هایی که بر میانگیزد هوشیار و حساس باشید.
4- رفتارهای مثبتی بر ابراز وجود و نحوه مناسب نگاه کردن را انتخاب کرده و آن ها را تمرین کنید.
لبخند
اکثر ما دوست داریم که با یک لبخند استقبال شویم، زیرا این را به عنوان یک علامت غیرکلامی پذیرش و خوش آمدگویی تعبیر میکنیم. با دانستن این مطلب، بعضی از مردم یاد گرفتهاند که چه از کسی خوششان بیاید یا نیاید، با لبخند از او استقبال کنند. اما این لبخند حرفه ای به زودی رنگ می بازد. در حقیقت بعضی از مردم مثل کلید چراغ برق که خاموش و روشن میشود میتوانند لبخند بزنند یا آن را قطع کنند. این نوع لبخند را بسیاری از مردم به درستی غیرصادقانه و اجباری تعبیر و تفسیر میکنند. توصیه ما این است که برای آن که رفتارتان مبتنی بر ابراز وجود باشد به شخصی که مورد نظرتان نیست لبخند نزنید.
یک لبخند ممکن است گاهی به عنوان یک اشاره تسکین دهنده به کار رود. فرد منفعلی که خشمگین است ممکن است به فرد دیگری بگوید «من خشمگین هستم و آنچه را که تو گفتی دوست ندارم» ولی در عین حال لبخند بزند و پیا م آمیختهای به او بدهد. معمولاً مردم به پیام غیرکلامی بهای بیشتری می دهند. مثلاً از یک کارمند معمولی انتظار می رود که هنگامی که رئیس وی مطلبی گفته که تصور می کند خنده دار است و یا هنگامی که در گروهی است که یک نفر مطلب خنده داری گفته و بقیه اعضای لبخند می زنند یا می خندند، لبخند بزند. در موقعیت اول نخندیدن او موجب می شود که رئیس از او ناراحت شود و تصور کند که به او بی احترامی شده در حالی که در مورد دوم به علت نخندیدن ممکن است دیگران او را فردی ناهمسو با گروه تصور کرده و از گروه طرد شود.
لبخند علامت تشویق بسیار با ارزشی است. مثلاً آموزگار با لبخندش، دانش آموزی را که کار خوبی انجام داده است تشویق می کند. رفتار مدیران هنگامی مبتنی بر ابراز وجود است که وقتی کارکنانشان کار خوبی انجام می دهند با لبخند به آن ها بگویند که کارشان خوب بوده است. گاهی اوقات ممکن است مددجویی لبخندی را به طور منفی تعبیر کند. مثلاً ممکن است مددجو یک رفتار غیرعقلانی را توصیف کند و درمان گر به آرامی به این موقعیت کاملاً بشری لبخند بزند. در این صورت ممکن است مددجو فکر کند که درمان گر به او می خندد و یا درد و رنج او برایش سرگرم کننده است.
تمرین هایی در زبان بدنی مبتنی بر ابراز وجود
زندگی واقعی

مطلب مرتبط :   منبع مقاله درباره روایات تفسیری

بستن منو