دانلود پایان نامه درباره انتخابات ریاست جمهوری

دانلود پایان نامه درباره انتخابات ریاست جمهوری

دانلود پایان نامه

 

نامگذاری بیشتر مسلمانان به نام های امامان بیش از سایر نام های بزرگان صدر إسلام می باشد و نشأت مسلک صوفیان نزد اهل سنت که تعدادشان کم هم نیست، از محبت اهل بیت و این که بیشترین کتاب در موضوع فضائل و محبت اهل بیت از سوی اهل سنت نگاشته شده است و بزرگداشت روز شهادت امام حسین از سوی اهل سنت، مسائلی است که باید مورد توجه جدی قرار بگیرد و در راه رسیدن به وحدت اسلامی و تقریب مذاهب به کار گرفته شود.
8-9- صحابه رسول خدا :
حوادث تاریخ صدر إسلام بزرگ ترین شکاف را در بین مسلمانان ایجاد کرد و هر چند امامان شیعه تعامل وحدت آمیز و متحدانه ای با مخالفین در پیش گرفتند و از متلاشی شدن کیان إسلام جلوگیری کردند ولی با گذشت زمان این حوادث تاریخی موجبات جدایی و تفرقه مسلمانان شد. اکنون باید با در پیش گرفتن روش های مدبرانه و هوشمندانه در تعرض به صحابه و تابعین، از فتنه ها و تفرقه ها و جدایی هایی که کیان إسلام را تهدید می کنند، بر حذر باشیم. آیات قرآن و برخی فرازهای نهج البلاغه معیار و ملاک خوبی برای سخن گفتن در مورد صحابه و تابعین است.
علمای بزرگ شیعه روش معقولی در ذکر حوادث تاریخی مرتبط با صحابه در پیش داشتند که می توان به شیخ طوسی، شیخ طبرسی، سید شرف الدین، آیت الله بروجردی، سید محسن أمین، شیخ کاشف الغطاء و امام خمینی إشاره کرد.
8-10- سیاست و حکومت:
اسباب سیاسی بزرگترین آفت برای وحدت مسلمانان بوده است و در طول تاریخ هیچ عاملی بیشتر از عوامل سیاسی به اتحاد مسلمانان ضربه نزده است ولی با در پیش روش و سیره امام علی و سایر امامان، می توان عامل سیاسی که مانع وحدت است را به فرصتی برای وحدت إسلامی تبدیل کرد. یکی از راه کارهای تبدیل عامل سیاسی به فرصت تقریبی، تجلیل و بزرگداشت حکومت های شیعه و سنی در گذشته است و نیز اتحاد و وحدت سیاسی در برابر دشمنان إسلام است که اساس إسلام را هدف گرفته اند.
تقویت ارتباط کشورهای إسلامی در عرصه های اقتصادی و اجتماعی و علمی و فرهنگی می تواند در تضعیف مانعیت امور سیاسی در وحدت إسلامی مؤثر باشد.
8-11- فرهنگ و تمدن:
باید فرهنگ غنی إسلامی را که در کشورهای إسلامی ریشه دوانده است را به عنوان فرهنگ بزرگ إسلامی پاس داشت و آن را نه به عنوان تمایز فرهنگی کشوری از کشور دیگر و مذهبی از مذهب دیگر دانست بلکه باید آن را فرهنگ مشترک جامعه إسلامی دانست.
بخش دوم: لبنان؛
فصل اول: لبنان و ورود اسلام و تشیع به آن؛
آشنایی با لبنان؛
لبنان با جمعیتی حدود 4 میلیون نفر و با مساحت 10452 کیلومتر مربع پس از بحرین، کوچک ‌ترین کشور خاورمیانه است. این کشور در غرب آسیا و در ساحل شرقی دریای مدیترانه واقع شده که طول مرز ساحلی آن با این دریا به 225 کیلومتر می رسد. مرزهای خشکی لبنان مجموعاً 454 کیلومتر است که از سمت شمال و شرق با سوریه (375 کیلومتر) و از سمت جنوب با سرزمین‌های اشغالی فلسطین (79 کیلومتر) همسایه می‌شود.
پایتخت لبنان، بیروت است. لبنان به 6 استان بیروت، بقاع، شمال، جنوب، نبطیه و جبل لبنان تقسیم می‌شود. از مهم‌ترین شهرهای این کشور می‌توان بیروت، صیدا، صور، بعلبک، طرابلس و نبطیه را نام برد و بنادر اصلی لبنان عبارتند از بیروت، طرابلس، صیدا، صور و جونیه. لبنان 16 رودخانه دارد که نهر اللیطانی و نهر العاصی مهم ترین آن ها به شمار می روند.
روز ملی لبنان 22 نوامبر، روز استقلال این کشور است و زبان و خط رسمی آن عربی است ولی زبان فرانسه و انگلیسی نیز در آن رواج دارد، واحد پول لبنان لیره لبنان می باشد که یک دلار آمریکا معادل 1500 لیره لبنان است. نماد ملی لبنان درخت أرز که شبیه کاج، با سبزی دایم و عمر طولانی می باشد.
در سال 583 قبل از میلاد، که ایرانیان بر فنیقی ها مسلط شدند، لبنان بیش از دو قرن تحت فرمان کوروش و دیگر پادشاهان هخامنشی قرار داشت و جزئی از امپراتوری پارس به شمار می‌آمد و بعد از آن تحت سلطه اسکندر مقدونی قرار گرفت. پس از این دوره و قبل از ورود اسلام به این سرزمین، ساسانیان و پادشاهان بیزانس بر آن حکومت راندند. با آغاز گسترش اسلام، لبنان به تصرف خلافت اسلامی درآمد؛ تا اواخر قرن یازدهم که جزو قلمرو مسیحیان صلیبی شد و سپس با انقراض دولت صلیبی ها، تحت حاکمیت مصر قرار گرفت. در اوایل قرن شانزدهم لبنان به تصرف عثمانی درآمد. اواسط قرن نوزدهم بین دو اقلیت مذهبی مارونی و دروزی لبنان که اولی از حمایت فرانسه و دومی از حمایت انگلستان برخوردار بود، جنگ داخلی درگرفت.
بعد از جنگ داخلی لبنان، فرانسه و بریتانیا در سال 1861 طی وضع قوانینی، لبنان تحت حکومت یک حاکم مسیحی که از طرف سلطان عثمانی انتخاب می شد، خود مختاری یافت. پس از شکست و تجزیه امپراتوری عثمانی در جنگ جهانی اول، منطقه شامات (سوریه و لبنان) بر اساس توافق نامه سایکس- پیکو (1916) و تصمیمات کنفرانس سان دیمون (1920) لبنان بزرگ (متشکل از لبنان خودمختار سابق به اضافه نواحی بیروت، بقاع، طرابلس و جنوب) تحت سلطه فرانسه، به وجود آمد. در سال 1923 جامعه ملل، این منطقه را رسماً تحت قیمومیت فرانسه قرار داد. در سال 1926 و پس از تدوین قانون اساسی لبنان توسط فرانسوی ها و به کمک مجلس شورای نمایندگان، دولت لبنان بزرگ به جمهوری لبنان تبدیل شد که حکومت آن در دست یک فرماندار عالی فرانسوی بود. در سال 1943 اولین انتخابات ریاست جمهوری لبنان با موافقت فرانسه برگزار و در تاریخ 22 نوامبر 1943 استقلال لبنان رسماً ازسوی ژنرال دوگل اعلام شد و در سال 1946، فرانسه و بریتانیا با توافق یکدیگر، لبنان را ترک کردند.
از اوایل دهه شصت میلادی، حملات اسرائیلی ها به خاک لبنان آغاز شد و در سال 1968 فرودگاه بیروت نیز هدف بمباران آنان قرار گرفت. در این میان، ارتش صهیونیستی طی جنگ شش روزه با چهار کشور عربی در سال ۱۹۶۷، صحرای سینا، کرانه باختری رود اردن، نوار غزه و ارتفاعات جولان و شهر قنیطره را اشغال نمود و بر شهر بیت المقدس نیز بطور کامل مسلط گردید. البته قنیطره و بخش‌هایی از سینا و جولان در جنگ سال 1973 پس گرفته شد.
در سال 1975 حمله فالانژیست ها به یک اتومبیل حامل فلسطینی ها در منطقه عین الرمانه، آغازگر جنگ های داخلی لبنان بود که 15 سال یعنی تا اوایل سال 1990 به طول انجامید. در جنگ‌های داخلی لبنان، در یک طرف اتحاد مسیحیان راست گرای افراطی و در سوی دیگر اتحاد مسلمانان، چپ گراها و ملّی گراها قرار داشتند. این جنگ خسارات سنگینی به دنبال داشت و طی آن ده ها هزار نفر کشته و مجروح شدند.
در سال 1978 نیروهای اسرائیلی نبرد شدیدی را علیه لبنان آغاز کردند و اقدام به اشغال بخش‌هایی از جنوب لبنان نمودند. سازمان ملل با صدور قطعنامه 425 خواستار عقب نشینی بی قید و شرط نیروهای اسرائیلی از مناطق اشغالی گردید و متعاقب آن چهار هزار نیروی حافظ صلح به لبنان اعزام کرد. اسرائیلی ها مناطق تحت اشغال خود را به یک نظامی مسیحی به نام سعد حداد و نیروهای تحت امر او با عنوان ارتش لبنان جنوبی واگذار کردند. این افسر ارتش لبنان در سال 1979 با حمایت مستقیم اشغالگران اسرائیلی، هفتصد مایل مربع از مناطق اشغالی جنوب را تحت ‌عنوان لبنان آزاد تحت سیطره رژیم صهیونیستی قرار داد. در سال 1980 شبه نظامیان مسیحی فالانژ اقتدار خود را بر منطقه شرق بیروت تثبیت کردند.
رژیم اشغالگر قدس در سال 1982 به منظور نابودی یا اخراج فلسطینی های مقیم لبنان و نیز تضعیف حضور سوریه در لبنان، دست به حمله گسترده‌ای به لبنان زد و تا بیروت پیش روی کرد. در همین سال، فجیع ‌ترین جنایت صهیونیست ها یعنی کشتار دسته جمعی فلسطینی ها در اردوگاه صبرا و شاتیلا در بیروت با همکاری فالانژها صورت گرفت.
در اکتبر 1989 بر اساس توافق قدرت های بزرگ و با میانجی‌گری عربستان، نمایندگان پارلمان لبنان در شهر طائف عربستان گردهم آمدند و قراردادی را امضا کردند که به درگیری و جنگ‌های خونین داخلی خاتمه داد. در این پیمان اصلاحاتی در جهت تعدیل نظام سیاسی گذشته لبنان به عمل آمد و توازن پایداری بین مسیحیان و مسلمانان برقرار شد. از این پس تلاش شد تا اساس حکومت و نظام سیاسی لبنان بر پایه پیمان طائف استوار شود. در پی امضا توافقنامه طائف و با توجه به آرامش نسبی ایجاد شده در کشور و خلع سلاح شبه نظامیان و تقویت دولت مرکزی، انتخابات جدید مجلس در سال 1992 (پس از 20 سال) برگزار گردید. رژیم صهیونیستی در سال 2000 در پی 18 سال مقاومت رزمندگان مقاومت لبنان و در رأس آن حزب‌الله، از اکثر مناطق اشغالی جنوب لبنان عقب نشینی کرد که در تاریخ جنگ های اعراب و اسرائیل موفقیتی بی سابقه محسوب می‌شود. پیروزی مقاومت اسلامی در جنگ 33 روزه سال 2006 در برابر تجاوز همه جانبه رژیم صهیونیستی نیز از نقاط عطف تاریخ معاصر لبنان به شمار می رود. به موجب قطعنامه شماره ۱۷۰۱ شورای امنیت که پایان دهنده جنگ 33 روزه بود، نیروهای پاسدار صلح سازمان ملل (یونیقل) در فاصله جنوب رود لیتانی تا خطوط مرزی با سرزمین‌های اشغالی مستقر شدند.
اکنون حکومت در لبنان، جمهوری (از نوع دموکراتیک پارلمانی) است و اصل تفکیک قوا در قانون اساسی این کشور مورد تاکید است. تعدد طائفی در لبنان باعث شده است نظام سیاسی منحصر به فردی در این کشور با عنوان دموکراسی توافقی شکل بگیرد.
در توافقنامه طائف در 30 سپتامبر 1989 سعی شد برای همه طوائف لبنانی جایگاهی در بدنه سیاسی کشور در نظر گرفته شود. قوای سه گانه در کشور بین سه طائفه اصلی (مسیحی مارونی- سنی- شیعه) تقسیم شد که طی آن منصب ریاست جمهوری از آن مارونی ها، نخست وزیری از آن اهل سنت و ریاست مجلس نیز از آن شیعیان گردید. با توجه به اینکه مسیحیان ارتدکس از حیث عددی در درون طائفه مسیحی لبنان دومین طائفه محسوب می‌شوند، لذا معاون نخست وزیر و معاون رئیس مجلس از این طائفه برگزیده می‌شود.
لبنان با آمار ۸۸ درصد سواد، در میان کشورهای عربی در بالا‌ترین رده قرار دارد. مدارس لبنان به سه رده خصوصی، عمومی و نیمه خصوصی تقسیم می‌شوند. مقطع ابتدایی شامل شش سال، مقطع راهنمایی سه سال و مقطع دبیرستان نیز سه سال می‌باشد. دانشگاه لبنان تنها دانشگاه دولتی این کشور می‌باشد و در مقابل، حدود 40 دانشگاه خصوصی به فعالیت مشغولند که از معروف ترین آنها دانشگاه آمریکایی بیروت (وابسته به آمریکا)، دانشگاه سنت جوزف (وابسته به فرانسه)، دانشگاه اسلامی لبنان (وابسته به مجلس اعلای شیعیان)، دانشگاه عربی بیروت (وابسته به مصر)، دانشگاه بین‌المللی لبنان ، دانشگاه لبنانی آمریکایی ، دانشگاه امام اوزاعی (وابسته به جوامع اسلامی اهل سنت)، دانشگاه نوتردام (یا اللویزه وابسته به پاتریارکی مارونی)، دانشگاه بلمند،‌ دانشگاه کسلیک، دانشگاه جنان را می‌توان نام برد. جامعۀ ‌المصطفی و دانشگاه آزاد اسلامی نیز وابسته به جمهوری اسلامی ایران در لبنان فعال می باشند. مجوز تأسیس دانشگاه معارف توسط حزب‌الله نیز در آستانه سال 2012 ازسوی دولت لبنان صادر گردیده است.

مطلب مرتبط :   حقوق شهروندی در حکومت نبوی

بستن منو