دانلود پایان نامه ارشد درباره مطالعات ادبی

دانلود پایان نامه ارشد درباره مطالعات ادبی

دانلود پایان نامه

ساختار و تاٌویل متن(بابک احمدی)،ساخت گرایی،پسا ساخت گرایی و مطالعات ادبی(فرزان سجودی)،گریماس ومعنا شناسی ساختار گرا(مقاله)(فرزان سجودی).  

و در مورد آثار و اشعار ابوالقاسم حالت هم پژوهش های زیرانجام گرفته است:
زندگی و آثار ابوالقاسم حالت(ریتا اصغر پور)،تحلیل درون مایه های طنز حالت(مقاله)(علی اکبر باقری خلیلی)،آماج های طنز سیاسی حالت(مقاله)( علی اکبر باقری خلیلی)،رویکردی به ادبیات طنز،باجستاری در شعر ابوالقاسم حالت(مقاله)(مهسا ساکنیان دهکردی).
نحوه ی تنظیم ونگارش پایان نامه
این رساله در پنج فصل تنظیم ونگارش شده است.در فصل اول به طور مختصر و کلی به مبحث طنز پرداخته شده و مسائلی در باره ی تعریف طنز،چرایی خلق طنز،تاریخچه ی طنز و طنز در ادبیات کلاسیک ومعاصر ایران،بیان شده است.
در فصل دوم به زندگینامه،شرح حال و آثار ابوالقاسم حالت پرداخته شده است.
فصل سوم در مورد ساختار زبانی و ادبی این آثار است و مباحث و مقولات مربوط به ساختار زبانی و ادبی این آثار و ویژگی های برجسته ی آثار از نظر ادبی و زبانی،استخراج شده و هر مبحث به صورت تفکیک شده و با ذکر شواهدی ارائه شده است.
در فصل چهارم به موضوعات مطرح شده در آثار مورد بحث پرداخته شده است و اصلی ترین و پر رنگ ترین موضوعات و درونمایه های موجود در این آثار طرح و با ذکر مثال بیان شده است.
و در فصل پنجم پس از تعریف و توضیح مختصری در باب روایت شناسی و نظریه ی ساختاری گرماس به تحلیل عناصر و شخصیت های داستانی از این منظر پرداخته شده و نهایتاًنتایج کلی تحلیل داستان ها و شخصیت ها در جدول و نمودارهایی ارائه و ترسیم شده است.
1ـ طنز
آثار موجود در ادبیات را در اولین دسته‌بندی کلی می‌توان در دو دسته جای داد: آثاری که گذشته از هر موضوعی که به آن پرداخته‌اند و یا هر قالبی که در آن ارائه شده‌اند با لحن و زبان جدی بیان شده‌اند و هدف نهایی از خلق این آثار ارائه‌ی اطلاعاتی ـ دینی، حماسی، تاریخی و… ـ به مخاطب بوده است. در ادبیات فارسی این آثار را می‌توان آثار جدّ نامید.
اما آثاری هم در ادبیات وجود دارد که فقط با هدف ارائه‌ی اطلاعاتی خاص به مخاطب خلق نشده است و زبان و لحن این آثار با آثار جدی تفاوت آشکار دارد.
در ادبیات فارسی از قدیم ترین دوران این آثار وجود داشته است و با عناوین هزل، هجو و فکاهه شناخته می‌شده است.
هزل به معنی سخن بیهوده و مسخره به صورتی غیراخلاقی است و در ادبیات در برابر جد قرار می‌گیرد.
هجو که در ادبیات مقابل مدح است به معنی برشمردن عیب‌های کسی و ناسزاگویی در شعر است. فکاهه در لغت به معنای شوخی و مزاح است. انگیزه‌ی خنده در فکاهه نه اغراض شخصی است و نه اصلاح و ارشاد . در واقع فکاهه فقط جنبه‌ی سرگرمی دارد.
اگرچه هر یک از انواع هزل و هجو و فکاهه را می‌توان به نوعی در زیرشاخه‌های فرعی مقوله‌ی طنز جای داد اما باید پذیرفت که هزل و هجو و فکاهی شمول و خصوصیات انواع طنز satire اروپایی را دارا نیست و طنزی که معادل واژه‌ی satire انگلیسی است در چند دهه‌ی گذشته وارد ادبیات فارسی شده است .
1ـ1ـ تعریف
از واژه‌ی طنز در کتاب ها و فرهنگ‌ها تعاریف متعددی ارائه شده است که با وجود تفاوت در بعضی جزئیات، این تعاریف بسیار شبیه به یکدیگر هستند.
طنز واژه‌ای است عربی به معنی تمسخر و استهزا ، مسخره کردن و طعنه زدن و در اصطلاح یکی از انواع ادبی است که در آن شاعر یا نویسنده به صورت غیرمستقیم و با استفاده از اغراق و غلو و با دستمایه‌ی آیرونی ، تهکم و طعنه و استهزا ضمن دادن تصویر هجوآمیزی از جهات زشت و منفی زندگی معایب و مفاسد جامعه را به صورتی اغراق‌آمیز نمایش می‌دهد و هدف از آن علاوه بر انبساط روحی انسان و گسترش دید او اصلاح ناهنجاری‌ها و نابسامانی‌های فرد و جامعه است .
آنچه از این تعاریف برمی‌آید این است که طنز سخنی است که در لفافه پیچیده می‌شود و همواره از دو عنصر کنایه و اغراق بهره می‌برد و نویسنده از خلق آن در پی هدف و خواستی معین است. وجود همین عنصر هدفمندی است که طنز را تبدیل به هنری کرده که به روز و همواره متغیر است.
1ـ2ـ فلسفه‌ی خلق طنز
انگیزه‌های مختلف روانی، اجتماعی و تاریخی باعث پیدایش طنز در ادبیات ادوار مختلف جهان شده است. از نظر روانی انسان موجودی است که همواره طالب کمال و برتری است و هرگز به وضع موجود راضی نیست و همین خصوصیت است که او را به اعتراض نسبت به آنچه هست وادار می‌کند و او در قالب طنز راهکاری برای آنچه که باید باشد ارائه می‌دهد. چرا که(( طنز همیشه به تفاوت میان وضعیت، چنان که هست و چنان که باید باشد به شدت آگاه است .))
گذشته از این موارد باید عنوان کرد که طنز به طور کلی مقوله‌ای است کاملاً مبتنی بر ذات بشر چراکه(( اساساً خنده خود ذاتاً ماهیتی انسانی دارد .))
در مورد انگیزه‌های اجتماعی هم می‌توان گفت هر موضوع و هر جنبه‌ای از زندگی اجتماعی می‌تواند موضوعی برای خلق طنز باشد. نگاه طنزپرداز به مسائل و امور مختلف جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند نگاهی دقیق و منتقدانه است، بنابراین او می‌تواند هر جنبه‌ای از این زندگی را واکاوی کند، معایب آن را با دقت زیر نظر بگیرد و با قلم خود در قالب طنز راه‌حلی برای آن ارائه بدهد.
می‌توان گفت کسی که در عرصه‌ی طنزنویسی پا می‌گذارد دیگر به خودش تعلق ندارد، اندیشه‌ها و افکارش، نگاهش و قلمش متعلق به جامعه و مردم است.

مطلب مرتبط :   تحقیق رایگان درباره سنگ های قیمتی

بستن منو