تحقیق درمورد گناهان کبیره

تحقیق درمورد گناهان کبیره

دانلود پایان نامه

(إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَهَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَیْنَ أَن یَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنسَانُ  إِنَّهُ کَانَ ظَلُومًا جَهُولًا)؛  

«ما امانت (اختیار و اراده) را بر آسمان‌ها و زمین و کوه‌ها (و همه جهان خلقت) عرضه داشتیم از پذیرش امانت خودداری کردند و از آن ترسیدند، و حال اینکه انسان زیر بار آن رفت، آنان واقعاً ستمگر و نادانند».
خیانت به خدا در نافرمانی او، ضایع‌نمودن قوانین او و کوچک‌شمردن اوامر و نواهی او و پیروی نمودن از قوانین غیردینی نمود می‌یابد. خیانت به پیامبر (ص) نیز به معنی مخالفت‌کردن با او، ترک سنّت‌های او و پیروی از روش‌های ناهنجار دیگران است. خیانت به مردم نیز در فریب‌دادن آنان، انکار حقوق ایشان، خوردن اموال مردم، واگذارننمودن ودیعه‌ها و پرداخت‌نکردن قرض‌های آنان، همچنین در ترک همکاری با آنان و تلاش‌نکردن برای رفع نگرانی‌های آنان به هنگام سختی‌ها و مشکلات جلوه می‌یابد. رسول‌خدا (ص) در این رابطه فرموده است:
(المُسلِمُ أخُو المُسلِمِ، لا یَخونُهُ، و لا یَکذِبهَ و لا یُخذُلُه کُلُّ المُسلِمُ عَلَی المُسلِمِ حَرَامٌ: عِرضُهُ وَ مَالُهُ و دُمُه، التَّقوَی هَهُنا، بِحَسِبَ امرِیءٍ مِن الشَرِّ أن یَحقِرَ أخاه المُسلِم)؛
«مسلمان برادر مسلمان است، به او خیانت نمی‌کند، به او دروغ نمی‌گوید، او را رسوا نمی‌کند، همه چیز مسلمان بر مسلمان دیگر حرام است، از جمله؛ آبرو، اموال و خون آنان. تقوی در اینجاست (اشاره به سینه)، بدترین شر برای انسان آن است که برادر مسلمانش را تحقیر نماید».
بند ششم: ممنوعیت افشای اسرار
مفهوم امانت، دامنه‌ی بسیار وسیعی دارد که تمام جوانب زندگی انسان را دربر می‌گیرد. یکی از مهم‌ترین مصادیق ممنوعیت خیانت و حفظ امانت، رازداری است. پوشاندن اسرار، یک صفت اخلاقی مرکب از «وقار» و «امانت‌داری» است، و افشای آن ناشی از زیاده‌گویی است و کسی که زیاده‌گو باشد، انسان با وقاری نیست.
رسول‌خدا (ص) فرموده است: (إستَعِینُوا عَلَی قَضَاءِ الحَوَائِجِ بِالکَتمَانِ)؛
«برای رفع نیازها از حفظ اسرار کمک بگیرید.»
و نیز در حدیث دیگری فرموده است: (إذَا حَدَّثَ الرَّجَلُ بِالحَدیثِ ثُمَّ إلتَفَتَ فهی أمانَهٌ)؛
«اگر شخصی سخنی گفت و به اطراف خود نگاه کرد، این سخنان امانت است».
مفهوم این حدیث آن است که اگر دو نفر با هم صحبت می‌کردند و یکی از آن دو به چپ و راست نگاه کرد تا مطمئن شود کسی به صحبت‌هایشان گوش نمی‌دهد، تنها با این نگاه‌کردن این سخنان امانت می‌شوند، پس این سخنان رازند و ضرورتی به تذکّر او نیست؛ آرام صحبت‌‌کردن نیز به آن قیاس می‌شود. اما واقعیّت چیزی دیگر است، شخص اگر آرام صحبت کند یا حالتی در خود ایجاد کند که گوش فراندادن را تفهیم کند، دیگران بیشتر حریص می‌شوند که سخنان آنان را بشنوند، یا اینکه در درون خود سوء‌نیّت راه می‌دهند که شاید مشغول غیبت ما هستند. یکی از نویسندگان معروف عرب در این مورد می‌گوید: «برخورد شما با امانت به گونه‌ای است که گویا معتقدید خیانت فقط در دینار و درهم صورت می‌گیرد؛ در حالیکه شدیدترین نوع خیانت آن است که شخصی با ما معاشرت کند و ما به او اطمینان پیدا کنیم، آن‌گاه از نزد ما برود و به ما خیانت کند».
در منابع امامیه روایت است که پیامبر (ص) به ابوذر فرمود:
(یا أباذر المَجَالِسُ بِالأَمَانَهِ و إفشاء سرِّ أخیک خیانه فاجتنب ذالک)؛
«ای ابوذر آنچه در مجالس می‌گذرد، امانت است و آشکارساختن راز برادرت خیانت است؛ پس از آن دوری گزین».
و نیز عبدالله بن سنان از امام صادق (ع) – در این خصوص – می‌پرسد: آیا عورت مؤمن بر مؤمن حرام است؟ حضرت می‌فرماید: بله و آن افشاء سرّ اوست.
گاهی به جهت ضرورت، بعضی از مردم ناچار می‌شوند که اسرار خود را برای بعضی از دوستان خود در جهت مشاوره با آنان یا کاستن از اندوه‌های خود مطرح سازند، اما باید کسی را برای این کار برگزینند که شایسته‌ی نگهداشتن اسرار او باشد. چنین شخصی باید متدّین، عاقل و امانت‌دار باشد و افرادی را که در جستجوی اسرار هستند، از اسرار خود باخبر نسازد. همچنین نباید افراد زیادی را محرم اسرار خود سازد، زیرا کثرت تعداد چنین افرادی نیز خود سبب افشای سر می‌شود.
بنابراین، از مجموع روایات اسلامی و تعابیر به کار رفته در آن‌ها چنین بر می‌آید که افشای برخی مسائل خصوصی حتّی با رضایت دارنده‌ی حریم‌خصوصی مجاز نیست و به بیانی دیگر، نقل مطالب دیگران حتّی اگر گناه و یا فحشا نباشد، ولی به نوعی رضایت برای نقل و بازگو کردن آن نداشته باشند، نهی گردیده است. این موضوع از مسائل بسیاری با اهمیّت و مرتبط با حریم‌خصوصی است. البتّه، تذکّر و توصیه به حفظ اسرار خود به عنوان امری پیشینی موجب جلوگیری از تبعات بعدی و وقوع جرایمی در زمینه‌های مختلف از جمله امور مرتبط با حریم‌خصوصی می‌گردد. از سوی دیگر، منع اشاعه‌ی فحشاء تا حد زیادی به آثار اجتماعی هتک ستر توجه دارد، اما وجوب پوشاندن عیب‌ها و لغزش‌های خود از دیگران و به عبارت دیگر وجوب ستر عورت (عورت به مفهوم أعمّ کلمه) امری است که امروزه در بحث از حریم‌خصوصی به عنوان یکی از حقوق‌بشر از آن به لاینفکّ بودن یاد می‌شود امری که از آثار اجتماعی هتک ستر درصدد دفاع از کرامت انسان بوده، مانع از آن است که انسان خود بر ضدّ کرامت خویشتن اقدام کند.
بند هفتم: ممنوعیت استراق‌سمع و بصر
دین اسلام از گوش‌دادن و گوش ایستادن به سخنان مردم، در صورتی که قصد پنهان‌داشتن آن را داشته باشند و نخواهند که کسی آن را بشنود، نهی نموده است. رسول‌خدا (ص) فرموده است:
(مَن استَمَعَ إلی حدیثِ قومٍ و هم له کارهونَ، أو یَفِرُّونَ مِنهُ، صُبَّ فی أذنِهِ الآنُکُ یَومَ‌القِیَامَهِ)؛
«روز قیامت در گوش کسی که بدون رضایت مردم به سخنان آنان گوش دهد، سرب مذاب ریخته می‌شود».
چنین تهدید سختی فقط در ازای یک گناه‌کبیره مطرح می‌شود. به همین دلیل علمای اسلام، گوش‌دادن به سخنان مردم را بدون رضایت آنان و با وجود ناخرسندی آنان از این عمل، جزو گناهان کبیره شمرده‌اند.
ابن‌عباس از حضرت رسول‌الله (ص) نقل کرده که فرمودند: «هرکس به سخنان و گفتگوی دیگران گوش بسپارد؛ در حالی‌‌که آنان رضایت ندارند در روز قیامت به گوش‌های او سرب گداخته می‌ریزند» و نیز از طریق محمد‌ بن‌ مروان از امام صادق (ع) روایت شده است که آن حضرت فرمودند: «سه دسته هستند که در روز قیامت دچار عذاب الهی خواهند شد و – آنان را برشمرد تا اینکه فرمود – از جمله کسی که به مکالمه دیگران گوش دهد؛ در حالی که آنان راضی به این نیستند، به گوش‌های چنین افرادی در روز قیامت سرب گداخته خواهند ریخت» و هم‌چنین پیامبر (ص) در بیانی بسیار شیوا که ناظر به ادبیات امروزی و ضرورت حفظ پاسداشت حریم‌خصوصی افراد است فرمودند: «هرکس به نوشته‌ی برادر دینی‌اش بدون اذن او نگاه کند، گویی به آتش نگاه می‌کند» و از سوی دیگر در ادبیات فقهی اهل‌سنّت از سهل بن سعد ساعدی چنین نقل شده که مردی از سوراخ در خانه‌ی رسول‌خدا (ص) به صورت پنهانی به ایشان نگاه می‌کرد. رسول‌خدا (ص) تیغی در دست داشت که با آن سر خود را می‌تراشید. پیامبر (ص) به آن مرد فرمود: «اگر می‌دانستم مشغول نگاه‌کردن هستی، با این تیغ چشمت را زخمی می‌کردم. خداوند اذن و اجازه را جهت دیدن قرار داده است». باز در حدیثی دیگر فرموده است: «اگر مردی بدون اجازه مشغول جاسوسی تو باشد و تو به سوی او سنگی پرتاب کنی و در نتیجه باعث کور شدن چشم او شوی، هیچ گناهی بر تو نیست».
دیدگاه فوق‌الذکر به بیانی دیگر و در قالب فتوایی چنین آمده است: «دیدزدن به خانه مردم و نگاه به نامحرم گناه است و صاحب‌خانه حق دارد سنگ یا چیزی به طرف او پرتاب کند و ضمانی هم بر او نیست، حتّی اگر به درون خانه‌هایی دور با ابزاری – مثل دوربین قوی – نگاه کند، مثل آن است که از نزدیک نگاه کند. نگاه به درون خانه کسی از طریق نصب آینه نیز همین حکم را دارد».

مطلب مرتبط :   پایان نامه ارشد با موضوع بین المللی دادگستری

بستن منو