منابع پایان نامه ارشد با موضوع
کاهش بحران، اجتماعی و فرهنگی، حل و فصل اختلافات، ارزش های اجتماعی

منابع پایان نامه ارشد با موضوع کاهش بحران، اجتماعی و فرهنگی، حل و فصل اختلافات، ارزش های اجتماعی

اقدامات بین الادیانی در بین دو جنگ آغاز شده بود اما کاربرد اصطلاح «گفت وگو» در رابطه با سنت های دینی تا سال ها بعد از جنگ جهانی دوم عمومیت نیافته بود. در دوران عمومیت فوق العاده اصطلاح گفتگو که از اواسط دهه ۱۹۶۰ تا اواسط دهه ۱۹۷۰ بود این کلمه تقریبا به نحو انحصاری از سوی جناح آزاداندیش مسیحی به کار می رفت. محافظه کاران اصطلاح «گفت وگو» را ناپذیرفتنی دانستند؛ زیرا این اصطلاح به طور ضمنی سنت های دینی را برابر با یکدیگر به حساب می آورد یا حداقل مدعیات اظهارشده از سوی مسیحیان را بدیهی و روشن تلقی نمی کرد. در بیرون از دنیای غرب به قضیه گفت وگو با دیده تردید نگریسته می شد. شورای دوم واتیکان (۱۹۶۲-۶۵ ) در اسناد مختلف درباره گفت وگو صحبت نموده؛ به عنوان مثال کلیسا به اتباع خود توصیه می کند «عاقلانه و دوستانه به همکاری و گفت وگو با دیگر ادیان» و شناخت، صیانت و گسترش معنویت و اعمال اخلاقی که در بین همه انسان ها به عنوان ارزش های اجتماعی و فرهنگی مطرح است، بپردارند. در کل تا این زمان تلاش های صورت گرفته، در جهت گفت وگوی عملی با پیروان ادیان مختلف نبوده بلکه بیشتر به تئوری پردازی درباره گفت وگو پرداخته شده است. (الیاده، ۱۹۸۷).
۳-۳-۲- اهداف و آثار گفتگوی ادیان
تعریف گفتگو خود به تنهایی نیز تا حدودی متضمن هدف آن می شود. در گذشته گفت وگو برای تحمیل نظر بوده، ولی امروز گفت وگو برای فهم نظر طرف مقابل است. در حقیقت در زمینه گفتگو در باب مسائل معرفتی همچون مسایل ادیان نیل به یک نتیجه یکسان و دستیابی به حقیقت مشترک نه تنها نشدنی، که امری ذاتا محال است و آنچه مهم است اینکه هر یک از طرفین به شناخت متقابل و به درک تازه تری از حقیقت دست یابد و سیمای متفاوتی از آن را که قبلا نمی دیده است ببیند و البته تحقق چنین امری برای کسی میسر است که پیوسته در طلب حقیقت باشد. هدف از این رویکرد، فرایند حرکت در زمینه ای مبتنی بر مشروعیت داشتن تفاوت ها و دیگر بودگی هاست. با این وجود نباید تصور کرد که چنین گفتگویی بی هدف یعنی کورکورانه است. نبود هدف از پیش تعیین شده به معنی نبود اهداف متعدد در چند سوی گفتگو نیست (فکوهی، ۱۳۸۵، ص ۶۴) برای هر کاری، از جمله گفت وگو باید هدف یا اهدافی را در نظر گرفت. اگر این گفت وگو بین پیروان ادیان انجام می شود، باید در زمینه ها و با اهداف زیر باشد:
۳-۳-۲-۱- تفاهم و درک متقابل
در گفتگو نه تنها هدف شکست دادن و محکوم کردن دیگری برای اثبات خود نیست بلکه حتی اقناع هم نیست. هدف پذرفتن اختلاف، روشن کردن موارد اختلاف و بررسی روش برخورد مناسب با این موارد است. فهمیدن نظرات یکدیگر بدون هیچ گونه جنجال و هیاهو به طریق بیان صادقانه و صمیمانه که می تواند ناشی از درک و پذیرش نقاط اشتراک و افتراق موجود باشد. گفتگو راهی برای اداره صلح آمیز رقابت پیشنهاد می کند. (ابطحی، ۱۳۷۶،ص۱۱۵)
گفتگو راهکاری مؤثر در نزدیکی ادیان به یکدیگر است، تفاهم و درک متقابل حاصل گفتگوی ادیان مختلف بدون در نظر داشتن سوء تفاهم ها است. به طور کلی اگر گفتگوی بین ادیان جدی و اصولی باشد، راهی است برای فهم بهتر یکدیگر و تنها راه مستقیم رسیدن به درک متقابل اعتقادی و دینی ادیان از یکدیگر است. (کریمی نیا، ۱۳۸۳، ص۸۷)
برومر هدف چنین گفتگویی را کشف عناصری می داند که سنت های مختلف دینی در آن ها شراکت دارند و نیز درک و حرمت نهادن به نقاط افتراق میان سنت های دینی مختلف.گفتگوی ادیان به آن ها می فهماند که سنت های دین شان به رغم تفاوت ها، واجد شباهت ها و اشتراکاتی هم هست. (برومر۳۳، ۱۳۸۵).
۳-۳-۲-۲- تلاش برای نجات جامعه ی انسانی از بحران های موجود
امروزه در برابر مسائل و معضلاتی که همه ادیان را در معرض نگرانی ها و تهدیدات مشترک قرار داده می بایست پا را از حوزه گفتگو فراتر گذاشته و عملاً برای مقابله با تهدیدات و نگرانی های موجود، با اشتراک مساعی ادیان، خط مشی واحد و سیاستگذاری مشخص و مشترکی را اتخاذ کرد. (کریمی نیا، ۱۳۸۳، ص۸۷) ادیان می توانند با یکدیگر گفتگو کنند و یافته هایی را که تا کنون از گفتگوها منتج شده است را با مشارکت و همفکری و تعمیم و گسترش همکاری ها، از قوه به فعل در آورند. و با همکاری و مشورت با یکدیکر درباره مشکلات و موضوعاتی که منافع کل بشریت را تهدید می کند، چاره اندیشی کنند. (کریمی نیا، ۱۳۸۳، ص۸۹) در این میان ایجاد عدالت و صلح در جهان و نیز کاهش بحران میان پیروان ادیان از مهمترین زمینه های مورد بحث می باشد.
– ایجاد عدالت در جهان: به رغم تمایزات دینی ادیان، ارزش های ادیان در زمینه توجه به نیازمندان و ضعیفان، مشترک و مورد اتفاق نظر است و از این روست که تنها ادیان صلاحیت پرچمداری برقراری عدالت در دنیای کنونی را دارند. مساله عدالت و برابری انسان ها اولاً و بالذات ماهیت دینی دارند و ادیان نقش مهمی در تبیین و تحقق آنها ایفا می کنند. این که چگونه می توان حقوق بشر را رعایت کرد، از جمله مسائلی است که می بایست ادیان با هم اندیشی و تبادل اصول و موازین و تجربیات خود، آنها را ترسیم نمایند و جوامع را هدایت کنند. (مکارم شیرازی، ۱۳۶۲، ج۲، ص۴۳۹)
– ایجاد صلح جهانی: ادیان مختلف جهان همواره به دنبال راهی برای نزدیکی به یکدیگر هستند وگفتگوی مؤثر راهکاری برای ایجاد این نزدیکی و برقراری صلح در جهان است. برداشت های گوناگون در مسایل اعتقادی و اجتماعی منشا بسیاری از دشمنی هااست و این گونه اختلافات اغلب به دین باز می گردد. در گفتگوی بین دینی طرفین پذیرفتهاند که اعتقاد امرى قلبى است و نمىتوان با زور کسى را به باور رساند پس با منطق و استدلال و با برخورد منطقی دشمنی ها را به دوستی بدل می کنند. (کریمی نیا، ۱۳۸۳، ص۸۷) هنگامی که صحبت از گفتگو و صلح است اختلافات فراموش می شود. گفتگو زمینه ای برای رفع سوء تفاهم ها و دستیابی به نقاط مشترک است که بستر لازم برای نزدیکی هر چه بیشتر ادیان را موجب می شود و نتیجه این نزدیکی، دوستی، آرامش و در نهایت صلح است. (کریمی نیا، ۱۳۸۳، ص۸۷)
– کاهش بحران میان ادیان: در گفتگو های بین دینی، بررسی و علاج وضعیت بحرانی موجود در میان پیروان ادیان، به عنوان مهم ترین و فوری ترین موضوع قابل توجه و بررسی است. چراکه تغییر دین و ستیز پاره ای از پیروان ادیان با نمادهای مقدس ادیان دیگر، از دیگر بحران ها جدی تر و مخرب تر دانسته شده و لزوم بررسی و حل سریع آنها مورد توجه قرار گرفته است. گفتگوی ادیان، مسیر حل و فصل اختلافات بین ادیان را هموارتر می کند و هر دینی که مخاطبان خود را به تفکر و تفاهم با پیروان ادیان دیگر سفارش کرده باشد، می تواند جایگاه مؤثری در گفتگوی ادیان احراز کند. (مکارم شیرازی، ۱۳۶۲، ج۲، ص ۲۸۱)
۳-۳-۲-۳- افزایش روحیه دینی در جهان
تعامل با مؤمنان ادیان دیگر، موجب افزایش روحیه دینی بسیاری از شرکت کنندگان در گفتگوی ادیان شده و آنان را بر آن داشته است که با دین خود تجدید بیعت کنند. داد و ستد معنوی به رغم تفاوت ها و تمایزات سنن و مناسک دینی ادیان، وجوه مشترک فراوانی را میان ادیان نشان می دهد. گفتگوی ادیان می تواند موفق به کشف یا پرورش مناسک معنوی مشترکی شود که شرکت کنندگان را با همان قاطعیت متون مقدس دینی شان مورد خطاب قرار دهد!. (مکارم شیرازی، ۱۳۶۲، ج۱۹، ص۴۱۵).
۳-۳-۲-۴- همزیستی پیروان ادیان
امروزه همه ملت ها و پیروان ادیان در همجواری هم زندگی می کنند. دنیا پر از انسان های گوناگون و پیرو ادیان متنوع است. امروزه ادیان نیازمند تشریک مساعی عملی اند. گفتگوی بین دینی صرفاً «گفتگو» نیست، بلکه نوعی عمل برای حرکت به سوی همگرایی و همزیستی مسالمت آمیز پیروان ادیان مختلف است. همزیستی پیروان ادیان، قدمتی به بلندای قرن ها دارد و این مراودت ها به تکامل دوستی ها، نزدیکی سنت ها و یافتن نقاط مشترک انجامیده است. این معاشرت ها اگرچه همیشه صلح آمیز نبوده و گاهی منازعات و مناقشات و تضادها، روابط و معاشرت میان آنان را بحرانی کرده است، اما همگی به همزیستی مسالمت جویانه منجر شده اند. (بینا، ۱۳۹۰، ص۳).
۳-۳-۲-۵- زمینه سازی شکل گیری تنوع فرهنگی
ادیان مهم ترین عامل شکل گیری و تنوع فرهنگ هایند. گفت وگوی ادیان به دلیل تقدس حوزه دین، دشوارترین سطح گفت وگوها میان دانشمندان و عموم انسانهاست. لذا وقتی ادیان گفت وگو را بپذیرند و سنت گفتگو میان آنها نهادینه شود، راه برای گفتگو در تمامی عرصه های فرهنگ ها و تمدن ها باز می شود و تعامل فکری و فرهنگی جوامع بشری امکان پذیرتر می گردد. (بینا، ۱۳۹۰، ص۳)
۳-۳-۲-۶- درک حقایق تازه
هدف گفتگو نیل به حقیقت واحد و رسیدن به نتیجه ای یکسان و مشترک نیست بلکه کشف حقیقتی تازه برای هر یک از طرفین است. دکتر پورجوادی در این باره می گوید: “در گفتگو اگر تو نخواهی مرا متقاعد کنی و من هم نخواهم تو را صرفا متقاعد کنم آن وقت می توانیم به یک جیز جدیدی برسیم که از میان آن چیز جدید، تو حقیقت را برای خود،ت، من هم حقیقت را برای خودم کشف می کنم.” در حقیقت محصول یک گفتگوی پر ثمر تنها مبادله اطلاعات نیست، بلکه نتیجه آن تغییر در واقعیت های موجود و خلق واقعیت های نو، ارتقای مخاطبان به تراز های معرفتی جدید و پدید آمدن منظر های تازه برای سیر در عرصه های نظر و عمل است. (پایا، ۱۳۸۱، ص۱۹)
بسیاری از کسانی که در گفتگوی ادیان شرکت کرده اند، نه تنها با ادیان و سنت های دینی یکدیگر آشنا شده اند و توانسته اند دوستی های پایدار با پیروان آنها برقرار کنند، بلکه شناخت بهتری نیز نسبت به سنت دینی خویش پیدا کرده اند. گفتگوی ادیان این فرصت را در اختیار رهبران و دانشمندان ادیان می گذارد که از وضعیت ادیان دیگر از نزدیک آشنا شوند. از سوی دیگر نیز این آگاهی منجر به شناخت منتقدانه خو و طرف مقابل خواهد شد. (کریمی نیا، ۱۳۸۳، ص۹۰)
۳-۳-۳- شرایط و قواعد گفتگوی ادیان
برای ورود به گفتگو باید دغدغه های یکسان داشت. چرا که اگر دغدغه یکسانی نباشد چنان است که گویی محوری وجود ندارد تا پیرامون آن به تبادل نظر در باب اختلافات پرداخت. (ملکیان، ۱۳۸۱، ص۱۲۹) “در گفتگو سخن گفتن واقعی و گوش دادن واقعی در کار است:کلام راستین و سکوت راستین.” در گفتار راستین فرد منظور خود را به گونه ای واضح بیان می کند و در سکوت راستین نیز فهم سخن دیگری حاصل می آید و امکان نقد صحیح آن فراهم می شود. (ملکیان، ۱۳۸۱، ص۱۳۰)
علاوه بر آنچه اشاره شد برای آنکه گفتگوی مناسبی شکل گیرد نیاز است شرایط دیگری نیز مهیا باشد همچنین گفتگو اصول متعددی دارد که با رعایت آن ها مى توان از گفتگو لذت برد، از آن براى کشف حقیقت سود جست و در پناه دستاوردهایش، شرافتمندانه زیست جهان بدون مرز امروزى را بهتر درک کرد. از جمله این شرایط و قواعد می توان به موارد زیر

مطلب مرتبط :   منابع پایان نامه ارشد با موضوعآثار هنری، خلاقیت فردی، فضای معماری، طبیعت گرایی

دیدگاهتان را بنویسید

Close Menu