منابع پایان نامه ارشد با موضوع
ادیان توحیدی، تاثیر و تاثر، پاداش و کیفر، رفتار متقابل

منابع پایان نامه ارشد با موضوع ادیان توحیدی، تاثیر و تاثر، پاداش و کیفر، رفتار متقابل

تنوع سنت ها و تفاوت های ادراک بشری صور مختلف وحی را نشان می دهد. و معتقد است رستگاری در ضمن سنت های زیادی به دست می آید. (باربور،۱۳۷۹، ص۶۸) هیک این موضوع را در سایر کتا هایش با عناوینی همچون خدا اسامی متعدد دارد، خدا و جهان ایمان ها، رنگین کمان ایمان ها و … دنبال کرده اشاره می کند که خدا را به طرق مختلفی می توان پرستش کرد. (هیک۲۷، ۱۹۸۴، ص ۱۹۴)
۲-۷- نگاهی به اصول مشترک ادیان
برخی از این عناصر مشترک که در حقیقت اصول عمومی دینداری هستند عبارتند از:
۱ – خداشناسی و یکتاشناسی؛
۲ – نیکوکاری ودستگیری از ضعفیان؛
۳- راستی و درستکاری ودروغ نگفتن؛
۴ – پاکدامنی؛
۵ – دزدی نکردن و رشوه نگرفتن؛
۶ – وفای به عهد؛
۷ – مراعات پاکیزگی و طهارت؛
۸ – عبادت و استعانت از خداوند با نماز ودعا؛
۹ – نیازردن حیوانات بی آزار؛
۱۰ – احترام به پدرومادر؛
۱۱ – آنچه برخود نمی پسندی به دیگران روامدار؛
۱۲ – میانه روو معتدل بودن؛
۱۳ – محبت به یکدیگرو خدمت به خلق؛
۱۴ – تقوی و پرهیزکاری؛
۱۵ – بی گناه را نکشتن
۱۶ – آبادکردن جهان؛
۱۷ – یادکردن از مردگان با خیرات برای ارواح ایشان؛
۱۸ – اعتقادبه (نوعی) پاداش و کیفر پس از مرگ؛
۱۹ – معاش از راه درست؛ (گزارشی از ادیان و آیین ها)
۲-۸- جمع بندی و نتیجه گیری
دین کارکرد های فردی و اجتماعی بسیار برای زندگی بشر به همراه دارد و از این رو وجود آن ضروری می نماید. ادیان متعدد و متفاوتی در طول تاریخ شکل گرفته اند. در این پژوهش موضوع بحث ادیان توحیدی است که همگی بر وجود ذات خدای واحد معتقند. در بحث تعدد ادیان سوال اساسی این است که ادیان مختلف چه نسبتی با صدق و حقانیت دارند، در پاسخ به این پرسش سه رویکرد اساسی مطرح است، انحصار گرایان حقیقت را منحصر در دین خود می دانند، شمول گرایان دین خود را کمال حق و سایر ادیان را دارای بهره ای نسبی از حقیقت می پندارند و نهایتا کثرت گرایان مدعیند که حقیقت (محتوای ایمان) می تواند از تنوع مشروع برخوردار باشد. جدای از اینکه کدامیک از این سه رویکرد به حقیقت نزدیک تر است آشکار است که تفاوت و شباهت هایی در عقاید و تعالیم ادیان مطرح است، و نکته قابل توجه وجود نکات مشابه بسیار خصوصا در میان ادیان توحیدیست، از سوی دیگر نیز مواجه ادیان و مومنان امریست گریز ناپذیر و همین مساله اساسی است که مدیریت این مواجه را ضروری می نماید، مدیریتی که شاید با پایه گذاری گفتگو آغاز گردد، بحثی که در فصل بعد به تفصیل به آن پرداخته خواهد شد.
فصل سوم
۳- گفت و گوی ادیان
۳-۱- مقدمه
پیشتر اشاره شد ادیان دارای نقاط اشتراک و اختلاف متعددی هستند، با گسترش ارتباطات برخورد ادیان گریز ناپذیر شده و چگونگی همنشینی و رفتار متقابل متدینان اهمیت بیشتری یافته است. ادیان متفاوتند ولی این تفاوت ارزشمند است. معجزه واقعی توحید همین است که تمامی تنوع زمینی، به وحدتی آسمانی منجر شود. (سوئدلر۲۸،۱۳۸۳، ص۵۶)
همه ادیان آسمانی منادی صلح و رفتار محبت آمیز نسبت به پیروان دیگر مذاهب می باشند. ولی با به مرور این مسالمت فراموش شد و حتی جنگ های بسیاری نیز به راه افتاد. (کریمی نیا،۱۳۸۲، ص۸۸) و اکنون تنها راهی که به واسطه آن دین حقیقتا منشا خیر و حل منازعات جهان شود گفتگو است. (سوئدلر،۱۳۸۳، ص۵۶)
بر این اساس این فصل از پژوهش به شکافت مساله گفتگو دینی اختصاص یافته است، و لذا به بیان تاریخچه، شرایط شکل گیری گفتگویی موثر و اهداف آن و نیز انواع گفتگو در حوزه گفتگوی ادیان پرداخته خواهد شد.
۳-۲- گفت و گو
۳-۲-۱- تعریف گفتگو
گفتگو در زبان فارسی به معنی مکالمه، مباحثه، مجادله و گفت و شنود است. (دهخدا) گفتگو به شکلی که اخیرا مصطلح شده تنها به گفت و شنید میان دو نفر یا دو گروه و مکالمه میان آن ها محدود نمی شود. این واژه در مقابل واژه دیالوگ۲۹ به معنای “مبادله اندیشه ها برای دستیابی به تفاهم و شناخت متقابل” آورده شده است. دیالوگ به معنی همپرسه دو یا چند نفر، مبادله و مباحثه در باب اندیشه ها و مبادله و مباحثه ای برای دستیابی به تفاهم و یا شناخت متقابل است. (منصور نژاد، ۱۳۸۲، ص۴۲) در خصوص تعریف گفتگو، ملکیان حل مشکل خاص و مشترک را مد نظر داشته است: “گفتگو مکالمه ای است که در آن شرکت کنندگان برای نیل به هدفی واحد و مشترک که حل یا رفع مساله یا مشکل مبتلا به همه شان است، به فهم و نقد سخن یکدیگر می پردازند.” (ملکیان، ۱۳۸۱، ص۱۳۰) گفتگو وسیله ای برای آشنایی با تفکر یکدیگر است. به عقیده دکتر عبدالکریم سروش واژه گفتگو متضمن معنای مشارکت است و دلالت بر آن دارد که اقلا دو جانب یا دو گروه در آن شرکت دارند. وجود دیگری در آن به رسمیت شناخته می شود. (سروش،۱۳۷۸، ص۷۶)
دیوید بوهم در تعریف خود بر زایش معنا و فهم تازه ای تاکید کرده و معتقد است در دیالوگ هیچ کس دنبال این نیست که خودش برنده شود.مشارکت در دیالوگ بازی کردن با هم است نه بازی در برابر هم. (بوهم۳۰، ۱۳۸۱، ص۴۲) “غرض از گفتگو آگاهی بدون واسطه و بدون تحریف از حوزه های فکری خود و دیگری است.” (هارتکه مایر۳۱، ۱۳۸۲، ص۱۵).
۳-۲-۲- پیشینه گفتگو
گروهی گفتگو را محصول عصر جدید و روزگار حاضر می دانند ولی گروهی دیگر با توجه به تاثیر ادیان و تمدن ها از ابتدای تاریخ تا کنون پیشینه این پدیده را بسیار پیش از این می دانند. (منصور نژاد، ۱۳۸۲، ص۱۷۴) به طور کلی می توان گفت تاثیر و تاثر ادیان، فرهنگ ها و تمدن، چه از مقوله گفتگو فرض شود و چه نشود، کلمه گفتگو بدان معنا که امروزه مورد توجه است، در گذشته دور استعمال نمی شده و یا حداقل در این سطح وسیع نبوده است. به تعبیر دیگر این واژه بار معنایی خاصی را که امروزه یافته پیش از این نداشته است. دکتر غلامرضا اعوانی در این باره می گوید:” قبلا ما چیزی به این اسم نداشتیم. در واقع نوعی دیالوگ بوده است، ولی اسم دیالوگ را نداشته و در سطح وسیعی نیز نبونده است.” (منصور نژاد، ۱۳۸۲، ص۱۹)
با وجود این قدیمی ترین نمونه های گفتگو را – البته چنان که اشاره شد نه در سطح وسیع – باید در دیالوگ های سقراط و افلاطون جستجو کرد. مشهورترین گفتگو دیالوگ های سقراط با همنشینان و شاگردانش است، سقراط در این همپرسه ها، از شاگردان همان اندازه می آموخت که ایشان از وی. به اعتقاد سقراط معرفت در ژرفای روح انسان ها نهفته است تنها دشواری این است که آن را در شخص، کشف و بیدار و آشکار کنند. در نظر افلاطون هنر گفتگو تنها راه رسیدن به زیبایی مطلق و وقوف به حقیقت بود. او در دیالوگ فیلوس می گوید که دیالکتیک، هدیه خدایان به آدمیان است. اما بی شک اعتقاد به چنین گفتگویی یا در سطح وسیعی نبوده و یا با فروپاشی تمدن یونان به دست فراموشی سپرده شده بوده است. (منصور نژاد، ۱۳۸۲، ص۴۴) به طور کلی باید گفت مقوله گفتگو با شکلی که امروزه مطرح است در دوران مدرن تئوریزه شده و اصول و مبانی آن تدوین یافته است.
۳-۳- گفتگوی ادیان
گفت و گو ضرورت بسیار مهمی برای همه متدینان است. زیرا برای تمامی کسانی که اعتقاد بنیادی به دینی دارند، مهمترین مساله باقی ماندن دین آن هاست چرا که اگر دین ها باقی نماند ، بنیاد گرایی هم بی فایده خواهد بود. (اکرمی، ۱۳۸۳، ص۱) دکتر سروش در مقوله ی گفتگوی ادیان بر این عقیده است که ادیان مسلما در طول تاریخ با یکدیگر گفتگو کرده اند و تاثیر و تاثر داشته اند تا امروزه بدین جا رسیده اند.(سروش،۱۳۷۸، ص۷۸)
“می توان گفت گفتگوی ادیان در واقع همان گفتگوی فر هنگ ها و تمدن هاست.” (سروش،۱۳۷۸، ص۷۸) چراکه “تمدن های کهن حول محور ادیان شکل گرفته اند..” (ملکیان، ۱۳۸۱، ص۱۵۱) و لذا تعاریف ارائه شده برای گفتگوی تمدن ها را تا حدود زیادی می توان منطبق با تعریف گفتگوی ادیان دانست. ملکیان در تعریف گفتگوی تمدن ها می گوید: گفتگوی تمدن ها گفتگویی میان نمایندگان تمدن هاست که هدف اصلی آن حل مسائل مبتلا به بشر امروز است . در این میان دغدغه مشترک دینداران سعادت بشر است یعنی دینداران با چنین رویکردی مسایل بشر را مورد مداقه و تجزیه و تحلیل قرار می دهند و برای آن راهکار ارایه می کنند. هدف از گفتگوی ادیان این است که هر یک از طرفین به شناخت تازه تری از خود دست یابند و به معتقدات خود آگاهتر و واقف تر شده، خود را در آینه دیگری ببیند و با شنیدن داوری دیگری درباره خود، اگر هم ضعیف است نیرومند گردد. “گفت و گو مذاکره بی وقفه بین گروه هایی است که حرفشان یکی نیست و بین کسانی است که تفاوت ها، تضاد ها و طرد متقابل بین شیوه های گوناگون تفکرشان را تشخیص داده، به آن احترام می گذارند. هدف این گفت و گو فهم و درک منتهی به تامل بیشتر در مورد دلالت های آن برای موضع خود شخص و در باب اعتقادات و حساسیت های سنت های دیگر است.” (ساجد، ۱۳۸۳،ص۱۲)
۳-۳-۱- پیشینه گفتگوی ادیان
بحث گفت و گوى ادیان براى دستیابى به وجوه مشترک از دیر زمان میان ادیان الهى مطرح بوده است. مباحثه میان ادیان با هدف به پیروزى رساندن اعتقادات خود و از میدان بیرون راندن رقیب از دیرزمان صورت گرفته است. اما گفت و گو به معناى دستیابى به بینشها و ارزشهاى مشترک که اخیرا روح تازه‏اى یافته است و مورد توجه ادیان قرار گرفته، نمى‏توان بدرستى گفت از چه زمانى آغاز شده است. مطالعه در تاریخ ادیان بزرگ چون مسیحیت و یهودیت این حقیقت را بر ما نمایان مى‏کند. که هر کدام از اینها فقط خود را بر حق و دیگرى را بر باطل مى‏دانسته‏اند. (موسویان،۱۳۷۷، ص۱۸۴).
اصطلاح «گفت وگوی ادیان» فقط از نیمه دوم قرن بیستم به بعد در بین سنت های دینی مختلف رواج و عمومیت یافته است.(شارپ۳۲، ۱۳۸۴) در اواخر قرن نوزدهم تلاش جدیدی برای گردآوردن رهبران مذهبی جهان با روحیه ای آشتی جویانه صورت گرفت که تأکید آن بر اتحاد آنان بود. اولین نمونه «پارلمان ادیان جهان» در سال ۱۸۹۳ در شیکاگو بود که هدف گردآوردن رهبران دینی در زیر پرچم واحد خداگرایی را داشت. در ادامه آن نشست های دیگری نیز برگزار ؛ در «شورای بین المللی موحدان» و در فعالیت های متفکران دینی لیبرال و آثار نویسندگان در سال های ۱۹۰۱ تا ۱۹۱۳ تأکید بر اصول و عناصر جهانی همه ادیان و فعالیت برای «ارتقای اخلاق در جهان» بود. پس از جنگ جهانی اول جنبش های بین الادیانی مختلفی ظهور کرد و منجر به تشکیل «انجمن جهانی ادیان» در ۱۹۳۲ شد و در فاصله بین دو جنگ، کنگره های جهانی و مجمع ادیان به طور مرتب به نشست های خود ادامه دادند. (الیاده، ۱۹۸۷) فردریش هیلر در کنفرانس بین المللی توکیو به سال ۱۹۵۵ اعلام کرد: ” اگر ادیان سعه صدر واقعی و همکاری متقابل را به خاطر انسانیت افزایش دهند، فصل نوی برای بشر آغاز خواهد شد”. (شارپ، ۱۳۸۴)
اگرچه

مطلب مرتبط :   پایان نامه ارشد رایگان دربارهکاهش بحران، اجتماعی و فرهنگی، حل و فصل اختلافات، ارزش های اجتماعی

دیدگاهتان را بنویسید

Close Menu